باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1351از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1352نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1353در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت

غزل شمارهٔ 1354همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت

غزل شمارهٔ 1355می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت

غزل شمارهٔ 1356برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت

غزل شمارهٔ 1357کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت

غزل شمارهٔ 1358از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت

غزل شمارهٔ 1359عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت

غزل شمارهٔ 1360مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت

غزل شمارهٔ 1361روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت

غزل شمارهٔ 1362از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت

غزل شمارهٔ 1363پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت

غزل شمارهٔ 1364آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت

غزل شمارهٔ 1365هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافت

غزل شمارهٔ 1366هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت

غزل شمارهٔ 1367از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت

غزل شمارهٔ 1368لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت

غزل شمارهٔ 1369تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت

غزل شمارهٔ 1370گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت

غزل شمارهٔ 1371آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت

غزل شمارهٔ 1372چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت

غزل شمارهٔ 1373هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1374بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1375دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت

غزل شمارهٔ 1376زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت

غزل شمارهٔ 1377وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت

غزل شمارهٔ 1378قطره خونی شد از دست نگارینش چکید

غزل شمارهٔ 1379سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفت

غزل شمارهٔ 1380زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفت

غزل شمارهٔ 1381دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1382صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1383جای جام باده را تریاک نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1384آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفت

غزل شمارهٔ 1385مردم هموار را از خاک برباید گرفت

غزل شمارهٔ 1386حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت

غزل شمارهٔ 1387زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفت

غزل شمارهٔ 1388وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفت

غزل شمارهٔ 1389در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفت

غزل شمارهٔ 1390خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفت

غزل شمارهٔ 1391وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

غزل شمارهٔ 1392گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفت

غزل شمارهٔ 1393کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفت

غزل شمارهٔ 1394تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت

غزل شمارهٔ 1395خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفت

غزل شمارهٔ 1396عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفت

غزل شمارهٔ 1397از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفت

غزل شمارهٔ 1398خانه دل روشنی از دیده روشن گرفت

غزل شمارهٔ 1399تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت

غزل شمارهٔ 1400جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفت