غزل شمارهٔ 1417

اس کلام کو اپنی آواز دیں

اپنی ریکارڈنگ زندہ رود کے قارئین تک پہنچائیں۔

آڈیو شامل کریں
Toggle stanza 1
قد موزون تو روزی که به جولان برخاست
1

قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

هر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست

2

خار خار دلم از سینه نمایان گردید

بخیه تنگ رفویم ز گریبان برخاست

3

شرم عشق است که پامال نگردد هرگز

لاله افکنده سر از خاک شهیدان برخاست

4

که دگر ز اهل کرم رحم به محتاج کند؟

ابر با دیده خشک از لب عمان برخاست

5

بر دل غنچه اگر خورد نسیمی گستاخ

شور محشر به دل بیضه ز مرغان برخاست

6

همت آبله پای طلب را نازم!

که به مشاطگی خار مغیلان برخاست

7

زد همان روز که با غنچه محجوب تو لاف

قفل شرم از دهن پسته خندان برخاست

8

همدمی سیر مقامات نفرمود او را

نی ما تا به چه طالع ز نیستان برخاست

9

بگسل از اهل کرم تا شودت پایه بلند

صدف از خاک به یک ریزش نیسان برخاست

10

قالبی نیست سخن سنجی ما چون طوطی

بلبل ما ز دل بیضه غزلخوان برخاست

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آڈیو

ابھی اس کلام کی آڈیو موجود نہیں۔ اپنی آواز میں پہلی آڈیو شامل کریں۔

اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

گفتگو

قارئین کے تبصرے

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔

0 / 2000 حروف
لوڈ ہو رہا ہے…