غزل شمارهٔ 1426

اس کلام کو اپنی آواز دیں

اپنی ریکارڈنگ زندہ رود کے قارئین تک پہنچائیں۔

آڈیو شامل کریں
Toggle stanza 1
اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست
1

اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

بحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست

2

حرف حق گرچه بلندست ز من چون منصور

سردارست بسامانتر ازین سر که مراست

3

هر قدر بیش خورم، کم نشود خون جگر

چشم بد دور ازین باده احمر که مراست

4

بهر کاهش بود افزایش من چون مه نو

کز دل خویش بود رزق مقدر که مراست

5

داغ بالین من و درد بود بستر من

چون کنم خواب به این بالش و بستر که مراست؟

6

مگر از جاذبه عشق به جایی برسم

ورنه پیداست کجا می رسد این پر که مراست

7

نیست ممکن که کند دانه من نشو و نما

گر رگ ابر شود هر مژه تر که مراست

8

آن که جان دو جهان را به نگاهی نخرد

کی به چشم آیدش این جان محقر که مراست؟

9

نیست در میکده عشق کسی را صائب

از دل و چشم خود این شیشه و ساغر که مراست

آڈیو

ابھی اس کلام کی آڈیو موجود نہیں۔ اپنی آواز میں پہلی آڈیو شامل کریں۔

اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

گفتگو

قارئین کے تبصرے

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔

0 / 2000 حروف
لوڈ ہو رہا ہے…