باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6359در آتش است نعل می ناب دیگران

غزل شمارهٔ 6360خون دل است باده گلفام عاشقان

غزل شمارهٔ 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمان

غزل شمارهٔ 6362گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

غزل شمارهٔ 6363مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

غزل شمارهٔ 6364چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

غزل شمارهٔ 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

غزل شمارهٔ 6366امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

غزل شمارهٔ 6367بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

غزل شمارهٔ 6368پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

غزل شمارهٔ 6369خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

غزل شمارهٔ 6370دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

غزل شمارهٔ 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

غزل شمارهٔ 6372دل را به آتش نفس گرم آب کن

غزل شمارهٔ 6373ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

غزل شمارهٔ 6374از آب زندگی به شراب التفات کن

غزل شمارهٔ 6375چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

غزل شمارهٔ 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

غزل شمارهٔ 6377مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

غزل شمارهٔ 6378یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

غزل شمارهٔ 6379عمر عزیز را به می ناب صرف کن

غزل شمارهٔ 6380پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

غزل شمارهٔ 6381دل از گناه پاک چو دارالسلام کن

غزل شمارهٔ 6382از زنگ کبر آینه خویش ساده کن

غزل شمارهٔ 6383از خود برون نرفته هوای سفر مکن

غزل شمارهٔ 6384غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویش

غزل شمارهٔ 6385بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکن

غزل شمارهٔ 6386عرض صفا به اهل هنر می کنی مکن

غزل شمارهٔ 6387در بیخودی گذشت زمان شباب من

غزل شمارهٔ 6388بارست خنده بر دل کلفت پرست من

غزل شمارهٔ 6389در کاسه سپهر کند خاک گرد من

غزل شمارهٔ 6390یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید من

غزل شمارهٔ 6391همچشم آبله است دل اشکبار من

غزل شمارهٔ 6392دایم به یک قرار بود مشت خار من

غزل شمارهٔ 6393دلدار رفت و برد دل خاکسار من

غزل شمارهٔ 6394دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟

غزل شمارهٔ 6395چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من

غزل شمارهٔ 6396موقوف انقطاع بود اتصال من

غزل شمارهٔ 6397دل می برد ز قند مکرر کلام من

غزل شمارهٔ 6398از دستبرد ناله آتش زبان من

غزل شمارهٔ 6399فیض نسیم صبح بود با فغان من

غزل شمارهٔ 6400در روز حشر سایه کوه گناه من

غزل شمارهٔ 6401گمراه شد ز غفلت من رهنمای من

غزل شمارهٔ 6402آرد به وجد سوختگان را نوای من