غزل شمارهٔ 6379

عمر عزیز را به می ناب صرف کن

این آب را به لاله سیراب صرف کن

هر کس که زر دهد به زر اهل بصیرت است

فصل شکوفه را به می ناب صرف کن

سرجوش عمر را گذراندی به درد می

درد حیات را به می ناب صرف کن

نتوان گرفت دامن دریا به سعی خویش

این مشت خاک در ره سیلاب صرف کن

صائب توان ز رخنه دل ره به دوست برد

اوقات در گشودن این باب صرف کن