باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6403شد خشک از گشودن لب آبروی من

غزل شمارهٔ 6404نازکترست از رگ جان گفتگوی من

غزل شمارهٔ 6405زین گریه ها که هست گره در گلوی من

غزل شمارهٔ 6406هر شبنمی است دیده بینا درین چمن

غزل شمارهٔ 6407گریان ز کوی او دل ما می رود برون

غزل شمارهٔ 6408از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برون

غزل شمارهٔ 6409هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟

غزل شمارهٔ 6410افشان خال بر رخ آن دلربا ببین

غزل شمارهٔ 6411در انتهای کار خود از ابتدا ببین

غزل شمارهٔ 6412آن چشم مست و غمزه هشیار را ببین

غزل شمارهٔ 6413ما از صفای سینه بی کینه بر زمین

غزل شمارهٔ 6414بی درد مشکل است سخن گفتن این چنین

غزل شمارهٔ 6415با درد بود صاف دل ساغر مستان

غزل شمارهٔ 6416صاف است به گردون دل بی کینه مستان

غزل شمارهٔ 6417تا از خودی خود نبریدند عزیزان

غزل شمارهٔ 6418حیرت زدگان را نشود خواب پریشان

غزل شمارهٔ 6419سیلاب حواس است نظرهای پریشان

غزل شمارهٔ 6420از ریگ توان روغن بادام گرفتن

غزل شمارهٔ 6421گر محو ز خاطر شود اندیشه مردن

غزل شمارهٔ 6422بی آب نگردد گهر حسن ز دیدن

غزل شمارهٔ 6423خونابه درد از دل غم پیشه طلب کن

غزل شمارهٔ 6424اندیشه زاد از سر بی مغز بدر کن

غزل شمارهٔ 6425در عشق اگر صادقی از قرب حذر کن

غزل شمارهٔ 6426دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کن

غزل شمارهٔ 6427از زلف پر از پیچ و خم یار حذر کن

غزل شمارهٔ 6428جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟

غزل شمارهٔ 6429ای دل به خرابات حقیقت گذری کن

غزل شمارهٔ 6430لب تشنگی حرص ندارد جگر من

غزل شمارهٔ 6431هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من

غزل شمارهٔ 6432از داغ بود چهره افروخته من

غزل شمارهٔ 6433یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان

غزل شمارهٔ 6434اشکی که از ندامت ریزند باده خواران

غزل شمارهٔ 6435دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان

غزل شمارهٔ 6436چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن

غزل شمارهٔ 6437ای قامت بلندت معراج آفریدن

غزل شمارهٔ 6438ای خطت رهنمای سوختگان

غزل شمارهٔ 6439گوشه آن نقاب را بشکن

غزل شمارهٔ 6440مکن منع تماشایی ز دیدن

غزل شمارهٔ 6441رهن می ناب شد، جبه و دستار من

غزل شمارهٔ 6442پاک کن از لوح جهان زنگ من

غزل شمارهٔ 6443شد گلستان خارخار من به من

غزل شمارهٔ 6444روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنین

غزل شمارهٔ 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب او

غزل شمارهٔ 6446من که در فردوس افتادم به نقد از یاد او

غزل شمارهٔ 6447دیده روشن می شود از خط عنبر یار او

غزل شمارهٔ 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او

غزل شمارهٔ 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در او

غزل شمارهٔ 6450آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو

غزل شمارهٔ 6451عشق صیادی است گردون حلقه فتراک او

غزل شمارهٔ 6452هر که را دل آب شد از روی آتشناک او