باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6453می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6454دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6459نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

غزل شمارهٔ 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

غزل شمارهٔ 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

غزل شمارهٔ 6463می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

غزل شمارهٔ 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

غزل شمارهٔ 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

غزل شمارهٔ 6466می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

غزل شمارهٔ 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

غزل شمارهٔ 6468ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

غزل شمارهٔ 6469خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

غزل شمارهٔ 6470می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

غزل شمارهٔ 6471گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

غزل شمارهٔ 6472از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

غزل شمارهٔ 6483رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

غزل شمارهٔ 6484محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

غزل شمارهٔ 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

غزل شمارهٔ 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6487تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

غزل شمارهٔ 6488از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

غزل شمارهٔ 6489در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

غزل شمارهٔ 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

غزل شمارهٔ 6491از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

غزل شمارهٔ 6492بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

غزل شمارهٔ 6493غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

غزل شمارهٔ 6494چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با او

غزل شمارهٔ 6495نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار او

غزل شمارهٔ 6496جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای او

غزل شمارهٔ 6497چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار تو

غزل شمارهٔ 6498چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟

غزل شمارهٔ 6499بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تو

غزل شمارهٔ 6500زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تو

غزل شمارهٔ 6501ندارد اختیار در گشودن باغبان تو

غزل شمارهٔ 6502من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو