باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6503خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلو

غزل شمارهٔ 6504زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلو

غزل شمارهٔ 6505هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر او

غزل شمارهٔ 6506برخوری زان لب میگون که ز اندیشه او

غزل شمارهٔ 6507کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درو

غزل شمارهٔ 6508نه خط است این که دمید از لب جان پرور تو

غزل شمارهٔ 6509چشم را خیره کند پرتو زیبایی تو

غزل شمارهٔ 6510چرب نرمی ز رقیبان ستمکار مجو

غزل شمارهٔ 6511کی دوبین می شود از سایه تماشایی سرو؟

غزل شمارهٔ 6512از سر کوی قناعت به در شاه مرو

غزل شمارهٔ 6513ای دل غافل از اسباب جهان دست بشو

غزل شمارهٔ 6514بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو

غزل شمارهٔ 6515عنان به طول امل داده ای دریغ از تو

غزل شمارهٔ 6516ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو

غزل شمارهٔ 6517رسید خانه زین عاقبت به کام از تو

غزل شمارهٔ 6518زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو

غزل شمارهٔ 6519ز گل فزود مرا خارخار خنده تو

غزل شمارهٔ 6520چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟

غزل شمارهٔ 6521شکفتگی نشود سبز در چمن بی تو

غزل شمارهٔ 6522زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو

غزل شمارهٔ 6523ز من شکیب به قدر دل فگار بجو

غزل شمارهٔ 6524چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دو

غزل شمارهٔ 6525مشو چو موج شلاین به هر کنار و برو

غزل شمارهٔ 6526ز شرم قد بلند تو آب گردد سرو

غزل شمارهٔ 6527ز جلوه های صنوبرقدان ز راه مرو

غزل شمارهٔ 6528روزی که پسته دید لب همچو قند او

غزل شمارهٔ 6529شد خط مشکبار عیان از عذار او

غزل شمارهٔ 6530خطت که رفت در بغل هاله ماه ازو

غزل شمارهٔ 6531میخانه ای که شوق تو باشد مدام او

غزل شمارهٔ 6532از گرد خط گرفته مباد آفتاب تو

غزل شمارهٔ 6533چون سر زند ز مشرق زین آفتاب تو

غزل شمارهٔ 6534از بس ز خون ما شده گلگون عقیق تو

غزل شمارهٔ 6535خون لاله لاله می چکد از رنگ آل تو

غزل شمارهٔ 6536نتوان در آب و آینه دیدن مثال تو

غزل شمارهٔ 6537از بس که سرکش است قد چون نهال تو

غزل شمارهٔ 6538ای فتنه سایه پرور سرو روان تو

غزل شمارهٔ 6539تا کرد تیغ غمزه حمایل نگاه تو

غزل شمارهٔ 6540ای شاخ گل شکسته طرف کلاه تو

غزل شمارهٔ 6541در خون نشست لاله ز چشم سیاه تو

غزل شمارهٔ 6542مپسند پر ز داغ کنم از جفای تو

غزل شمارهٔ 6543کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تو

غزل شمارهٔ 6544در هیچ پرده نیست، نباشد نوای تو

غزل شمارهٔ 6545ای دل گشاد کار خود از آن و این مجو

غزل شمارهٔ 6546دام و کمند گردن دلهاست آرزو

غزل شمارهٔ 6547یک صافدل در انجمن روزگار کو؟

غزل شمارهٔ 6548خط بر عذار ساده نباشد مباش گو

غزل شمارهٔ 6549از اهل حق اگر نظری یافتی بگو

غزل شمارهٔ 6550شد رعشه پیری پر و بال طلب تو

غزل شمارهٔ 6551وحشی تر از آهوست نشان قدم تو

غزل شمارهٔ 6552چون شبنم روشن گهر با خار و گل یکرنگ شو