باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1451خراب گشتم و با خویش بس نمی آیم

غزل شمارهٔ 1452منم که بی به تو صد گونه داغ می سوزم

غزل شمارهٔ 1453همه شب از تو به دیوار خانه غم گویم

غزل شمارهٔ 1454رخی که بر کف پای تو سیم تن مالم

غزل شمارهٔ 1455اگر چه از تو دل خسته و غمین دارم

غزل شمارهٔ 1456نه یک دل، ار چه هزار است، آن او دانم

غزل شمارهٔ 1457نیامده ست به چشم آدمی بدین سانم

غزل شمارهٔ 1458چنین که غمزه خوبان نشست در کینم

غزل شمارهٔ 1459چو من ز دوست به داغ درونه خرسندم

غزل شمارهٔ 1460به دیده ای که ترا دیده ام نمی یارم

غزل شمارهٔ 1461به دیدنت که من خو گرفته می آیم

غزل شمارهٔ 1462ما که در راه غم قدم زده ایم

غزل شمارهٔ 1463ما در این شهر پای بند توایم

غزل شمارهٔ 1464غم کُشی چند یار خویش کنم

غزل شمارهٔ 1465خیز تا باده در پیاله کنیم

غزل شمارهٔ 1466هر شب از شوق جامه پاره کنم

غزل شمارهٔ 1467چون شکر زان دو لعل تر بکنم

غزل شمارهٔ 1468جان من از غمت چنان شده ام

غزل شمارهٔ 1469گر در وصل را گشاد دهیم

غزل شمارهٔ 1470تیغ برکش که تا ز سر برهیم

غزل شمارهٔ 1471گل دل تازه گردد از دم خم

غزل شمارهٔ 1472این تویی تا به خواب می‌بینم

غزل شمارهٔ 1473رویت، ای نازنین، که می بینم

غزل شمارهٔ 1474دوش می رفت و آه می کردم

غزل شمارهٔ 1475دل به زلفت سپردم و رفتم

غزل شمارهٔ 1476دل ز مهر تو در که پیوندم؟

غزل شمارهٔ 1477من اگر دوستت همی دارم

غزل شمارهٔ 1478ای وجود تو دیده جانم

غزل شمارهٔ 1479سحرگه که بیدار گردیده بودم

غزل شمارهٔ 1480من از دست دل دوش دیوانه بودم

غزل شمارهٔ 1481من آن ترک طناز را می شناسم

غزل شمارهٔ 1482ز عشقت من خسته جان می خراشم

غزل شمارهٔ 1483گذشت آن که من صبر و دین داشتم

غزل شمارهٔ 1484چو نام تو در نامه‌ای دیده‌ام

غزل شمارهٔ 1485بیا تا بی گل و صهبا نباشیم

غزل شمارهٔ 1486بحل کن آن همه خونها که در غمت خوردم

غزل شمارهٔ 1487دوستان در ره دل سنگ گران است تنم

غزل شمارهٔ 1488گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم

غزل شمارهٔ 1489چون ز تو می نتوانم که شکیبا باشم

غزل شمارهٔ 1490ز عشقت خواستم از جان و یک دم با تو ننشستم

غزل شمارهٔ 1491عاشق شدم، با یار بدعهد وغا کردم

غزل شمارهٔ 1492زین پس سر آن نیست که من زهد فروشم

غزل شمارهٔ 1493گر من به کمند تو گرفتار نباشم

غزل شمارهٔ 1494چون دولت آن نیست که پهلوی تو باشم

غزل شمارهٔ 1495عشقت نصیب من همه غم داد، درد هم

غزل شمارهٔ 1496ماهی رَوَد و من همه شب خواب ندانم

غزل شمارهٔ 1497دریاب که من طاقت هجر تو ندارم

غزل شمارهٔ 1498ابر می بارد و من بار سفر می بندم

غزل شمارهٔ 1499مرا بین کاندرین حالت سر و سامان نمی خواهم

غزل شمارهٔ 1500باز این دل من رو به که آورد، ندانم؟