باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1301آن مرغ که بود زیرکش نام

غزل شمارهٔ 1302نه دست رسی به یار دارم

غزل شمارهٔ 1303من کشته روی یار خویشم

غزل شمارهٔ 1304ای روی تو عمر جاودانم

غزل شمارهٔ 1305من عاشق آن رخ چو ماهم

غزل شمارهٔ 1306ای گریه، ترا چه شکر گویم؟

غزل شمارهٔ 1307زان غمزه خونخوار جان افگار خوش می آیدم

غزل شمارهٔ 1308یارب، چه باشد گه گهی جانان در آغوش آیدم

غزل شمارهٔ 1309مستم که امشب گوییا میهای پنهان خورده ام

غزل شمارهٔ 1310امشب میان نوخطان سرمست و غلتان بوده ام

غزل شمارهٔ 1311اینک به کوی یار خود من بهر مردن می روم

غزل شمارهٔ 1312از غمزه ناوک‌زن شدی، آماجگاهت دل کنم

غزل شمارهٔ 1313بسیار خواهم از نظر تا روی او یکسو کنم

غزل شمارهٔ 1314هر دم بنتوانم که آن رخسار زیبا بنگرم

غزل شمارهٔ 1315جانم برون آمد ز غم، آخر به جانان کی رسم؟

غزل شمارهٔ 1316خواهم دل خون گشته را از دست تو در خون کشم

غزل شمارهٔ 1317یک شب اگر من دور از آن گیسوی در هم اوفتم

غزل شمارهٔ 1318باز آمد آن وقتی که من از گریه در خون اوفتم

غزل شمارهٔ 1319دیدم بلای ناگهان عاشق شدم، دیوانه هم

غزل شمارهٔ 1320هر سحری به کوی تو شعله وای خود کشم

غزل شمارهٔ 1321بر در تو ز دشمنان گر چه که صد جفا کشم

غزل شمارهٔ 1322آن نه منم که از جفا دست ز یار در کشم

غزل شمارهٔ 1323ملکت عشق ملک شد از کرم الهیم

غزل شمارهٔ 1324گر گلی ندهی ز باغ خود به خاری هم خوشیم

غزل شمارهٔ 1325ای خوش آن روزی که ما با یار خود خوش بوده ایم

غزل شمارهٔ 1326ما گرفتار غم و از خویشتن وامانده‌ایم

غزل شمارهٔ 1327باده در ره، ساقیا، تا جای در جانش کنیم

غزل شمارهٔ 1328ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیم

غزل شمارهٔ 1329گر گذر افتد ترا در کوی جانان، ای نسیم

غزل شمارهٔ 1330هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم

غزل شمارهٔ 1331بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم

غزل شمارهٔ 1332بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم

غزل شمارهٔ 1333منزل عشقت که من پوشیده در جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 1334سایه وارم هر شب از سودای زلفت، چون کنم؟

غزل شمارهٔ 1335عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم

غزل شمارهٔ 1336یک سخن گر زان لب شکرفشان بیرون کشم

غزل شمارهٔ 1337نی مجال آن که او را از دل خود برکشم

غزل شمارهٔ 1338ای خوش آن شبها که من در دیده خوابی داشتم

غزل شمارهٔ 1339خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

غزل شمارهٔ 1340یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم

غزل شمارهٔ 1341دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام

غزل شمارهٔ 1342من که دور از دوستان وز یار دور افتاده ام

غزل شمارهٔ 1343این منم، یارب که با دلدار هم زانو شدم

غزل شمارهٔ 1344باز وقت آمد که من سر در پریشانی نهم

غزل شمارهٔ 1345نکنم ز عشق تو به که سر گناه دارم

غزل شمارهٔ 1346شب من سیه شد از غم، مه من کجات جویم؟

غزل شمارهٔ 1347ز تو نعمت است و راحت لب شکرین و رو هم

غزل شمارهٔ 1348نفسی برون ندادم که حدیث دل نگفتم

غزل شمارهٔ 1349وقت آن است که ما رو به خرابات نهیم

غزل شمارهٔ 1350عهدها را گه آن شد که ز سر تازه کنیم