باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 751هر کسی گاه جوانی تگ و پویی دارد

غزل شمارهٔ 752چشم گردنده او با همه کس می گردد

غزل شمارهٔ 753ای که از خاک درت دیده منور گردد

غزل شمارهٔ 754هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد

غزل شمارهٔ 755سرو در باغ اگر همچو تو موزون خیزد

غزل شمارهٔ 756زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد

غزل شمارهٔ 757من به یار خود و اغیار به خود می‌پیچد

غزل شمارهٔ 758نشدش دل که دمی پهلوی ما بنشیند

غزل شمارهٔ 759اگر آن شاه دمی پیش گدا بنشیند

غزل شمارهٔ 760به سر من اگر آن طرفه پسر باز آید

غزل شمارهٔ 761نه به بالای خوشت سرو خرامان روید

غزل شمارهٔ 762شب مرا در جگر سوخته مهمانی بود

غزل شمارهٔ 763وقتی آن کافر بی رحم از آن من بود

غزل شمارهٔ 764دوش در خواب مرا بابت خودکاری بود

غزل شمارهٔ 765باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد

غزل شمارهٔ 766دوش آتش زدی و گریه مرا یاری داد

غزل شمارهٔ 767چشم مست تو که دی بر من بیتاب افتاد

غزل شمارهٔ 768آن عزیزان که همه شب به دل من گردند

غزل شمارهٔ 769جان فدای پسرانی که نکورو باشند

غزل شمارهٔ 770یار زیبای مرا باز به من بنمایید

غزل شمارهٔ 771باز با خویش گهی هم سخنش خواهم دید

غزل شمارهٔ 772یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد

غزل شمارهٔ 773خم زلف تو که زنجیر جنون می خوانند

غزل شمارهٔ 774منم امروز حدیث تو و مهمانی چند

غزل شمارهٔ 775باز بوی گل مرا دیوانه کرد

غزل شمارهٔ 776باز یاد آن شبم دیوانه کرد

غزل شمارهٔ 777باز زهره مطربی آغاز کرد

غزل شمارهٔ 778روی خوبت آفت جانی نمود

غزل شمارهٔ 779صبح چون از روی مشرق رو نمود

غزل شمارهٔ 780ابروی مانند ماهش بنگرید

غزل شمارهٔ 781خیمه نوروز بر صحرا زدند

غزل شمارهٔ 782عافیت را بر زمین گردی نماند

غزل شمارهٔ 783بزم ما را یک دو خواب آلوده اند

غزل شمارهٔ 784هر که را یاری چو تو سرکش بود

غزل شمارهٔ 785هر که را با تو سر و کاری بود

غزل شمارهٔ 786آنچه بتوان، در غمت جان می کشد

غزل شمارهٔ 787ترک من چون تیر مژگان برکشد

غزل شمارهٔ 788ای که بر من جور تو بسیار شد

غزل شمارهٔ 789آخر این دردم به درمان کی رسد

غزل شمارهٔ 790لعل شیرینی چو خندان می‌شود

غزل شمارهٔ 791شکل موزونت که در دل جا کند

غزل شمارهٔ 792گر کسی در عشق آهی می‌کند

غزل شمارهٔ 793بر رخت چون زلف پر خم بگذرد

غزل شمارهٔ 794هر که دل با دلربایی می نهد

غزل شمارهٔ 795مردمی نرگس او می داند

غزل شمارهٔ 796گل ز روی تو فرو می ریزد

غزل شمارهٔ 797دلم از بخت گهی شاد نبود

غزل شمارهٔ 798گر سخن زان لب چون نوش شود

غزل شمارهٔ 799زاهد ما دوش باز در ره بت پا نهاد

غزل شمارهٔ 800یار قبا چست کرد، رخش به میدان برید