غزل شمارهٔ 792

گر کسی در عشق آهی می‌کند

تو نپنداری گناهی می‌کند

بیدلی گر می‌کند جایی نظر

صنع یزدان را نگاهی می‌کند

با دم صاحبدلان خواری مکن

کان نفس کار سپاهی می‌کند

آنکه سنگی می‌نهد در راه من

از برای خویش چاهی می‌کند

گر بنالد خسته‌ای، معذور دار

زحمتی دارد که آهی می‌کند

عشق را آنکو سپر سازد ز عقل

دفع کوهی را به کاهی می‌کند

گر کند رندی نظربازی رواست

محتسب هم گاه‌گاهی می‌کند

یک دم از خاطر فراموشم نشد

آنکه یاد من به ماهی می‌کند

چند نالیدیم، خود هرگز نگفت

کاین تضرع دادخواهی می‌کند

گرچه خسرو را ازین غم بیم‌هاست

هم امیدش را پناهی می‌کند