باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 51ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 52کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 53رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 54دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 55بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 56از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 57خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 58شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 59از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 60به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

غزل شمارهٔ 61آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

غزل شمارهٔ 62داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

غزل شمارهٔ 63رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

غزل شمارهٔ 64نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

غزل شمارهٔ 65راهت از دیده رفتنم هوس است

غزل شمارهٔ 66ای خوش آن عاشق که با یار خود است

غزل شمارهٔ 67خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

غزل شمارهٔ 68چو نقشبند ازل نخل دلربای تو بست

غزل شمارهٔ 69منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است

غزل شمارهٔ 70طالب علم نظر شو خود جز این تحصیل چیست

غزل شمارهٔ 71باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

غزل شمارهٔ 72آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست

غزل شمارهٔ 73جز مرغ غمت کرده به دل خانه کسی نیست

غزل شمارهٔ 74ساقیا دور فلک منشور عید آورده است

غزل شمارهٔ 75تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست

غزل شمارهٔ 76مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت

غزل شمارهٔ 77منجم می کند از ماه و خور بحث

غزل شمارهٔ 78آن مه که یافت امشب ازو عیش ما رواج

غزل شمارهٔ 79ز لعلت آن ز وی قدر شکر هیچ،

غزل شمارهٔ 80بر آفتاب سلسلهٔ پرشکن مپیچ

غزل شمارهٔ 81سر درگلیم تن شبم آمد به گوش روح

غزل شمارهٔ 82ای صیقل جبین تو داده جلای روح

غزل شمارهٔ 83نهاده سر به رخت زلف عنبرین گستاخ

غزل شمارهٔ 84قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند

غزل شمارهٔ 85باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

غزل شمارهٔ 86زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

غزل شمارهٔ 87سر زلفت گره بر کار من زد

غزل شمارهٔ 88چو می دم با لب جانان من زد

غزل شمارهٔ 89سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

غزل شمارهٔ 90نظاره جمال تو بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 91خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 92غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

غزل شمارهٔ 93دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

غزل شمارهٔ 94خوشا بادی که ره سوی تو گیرد

غزل شمارهٔ 95لبت دل دزد و من از وی شکر دزد

غزل شمارهٔ 96رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد

غزل شمارهٔ 97آمد نسیم و رایحه مشکبار داد

غزل شمارهٔ 98در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود

غزل شمارهٔ 99تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند

غزل شمارهٔ 100دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد