باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد

غزل شمارهٔ 102عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید

غزل شمارهٔ 103شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد

غزل شمارهٔ 104خطت از لعل آتشگون برآمد

غزل شمارهٔ 105به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد

غزل شمارهٔ 106یار به کف ساغر شراب درآمد

غزل شمارهٔ 107رخنه ز غم در دل خراب درآمد

غزل شمارهٔ 108گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید

غزل شمارهٔ 109هر آفتاب که از مطلع جمال برآید

غزل شمارهٔ 110پریوشی که به رخ رسم دلبری داند

غزل شمارهٔ 111دلم به ماه تمام از رخت عبارت کرد

غزل شمارهٔ 112ای خوش آنان که خم طره یاری گیرند

غزل شمارهٔ 113باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشد

غزل شمارهٔ 114سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

غزل شمارهٔ 115ز بس آه غمت زین جان آتشناک خواهم زد

غزل شمارهٔ 116چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیرد

غزل شمارهٔ 117چون صبا شانه درآن طره خم در خم زد

غزل شمارهٔ 118هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد

غزل شمارهٔ 119به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 120صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند

غزل شمارهٔ 121آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 122دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد

غزل شمارهٔ 123برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 124چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد

غزل شمارهٔ 125خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند

غزل شمارهٔ 126بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 127دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

غزل شمارهٔ 128منم امروز حریف قدح آشامی چند

غزل شمارهٔ 129چو خندان جام می کام از لب لعل تو بردارد

غزل شمارهٔ 130گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

غزل شمارهٔ 131چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

غزل شمارهٔ 132دي چو به بوستان تو را جا به کنار آب شد

غزل شمارهٔ 133بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

غزل شمارهٔ 134ز آب حیات مشک خطا را سرشته‌اند

غزل شمارهٔ 135اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد

غزل شمارهٔ 136بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 137چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید

غزل شمارهٔ 138حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 139دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد

غزل شمارهٔ 140عاشقان از خطت چو یاد کنند

غزل شمارهٔ 141از سرو قدت کج نظران را چه گشاید

غزل شمارهٔ 142هر شبم بی تو به صد غم بگذرد

غزل شمارهٔ 143کی بود کی که شب محنت من روز شود

غزل شمارهٔ 144از تنت گر قبا گشاده شود

غزل شمارهٔ 145رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

غزل شمارهٔ 146مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

غزل شمارهٔ 147کس رخت را چو گل نظاره نکرد

غزل شمارهٔ 148چون قدح کز شراب پر گردد

غزل شمارهٔ 149داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

غزل شمارهٔ 150دلم از رشک صبا می لرزد