باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 251هرگز ندیدم رسم حبیبان

غزل شمارهٔ 252ساغر مه نو باشد خالی شده مپسند آن

غزل شمارهٔ 253ای در دهن تنگت جلاب شکر پنهان

غزل شمارهٔ 254ریزد شکر لبت به خط سبز در سخن

غزل شمارهٔ 255بود خیال تو یارم چه یار بهتر ازین

غزل شمارهٔ 256دلاکرشمه آن شاه نازنینان بین

غزل شمارهٔ 257ای تو را روی وفا با دگران

غزل شمارهٔ 258خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان

غزل شمارهٔ 259شدم به صحبت پیر مغان سحرگاهان

غزل شمارهٔ 260خوش آنکه در چمن ای نازنین تو باشی و من

غزل شمارهٔ 261عجب در عربده‌ست امروز با من ترک مست من

غزل شمارهٔ 262چه کاریست خوش دل به جانان سپردن

غزل شمارهٔ 263ای ماه که می نپرسی از من

غزل شمارهٔ 264زلفت که رفت رونق مشک سیاه ازو

غزل شمارهٔ 265شد وقت گل به باده مرا طیلسان گرو

غزل شمارهٔ 266ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو

غزل شمارهٔ 267ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه

غزل شمارهٔ 268بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 269بود جمله لطف آن زنخدان ساده

غزل شمارهٔ 270بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

غزل شمارهٔ 271بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه

غزل شمارهٔ 272ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

غزل شمارهٔ 273حلقه زلف را گشاد مده

غزل شمارهٔ 274تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 275ای ز چشمم اشک خونین ریخته

غزل شمارهٔ 276یار زلف دوتا به هم بسته

غزل شمارهٔ 277گر هر حرام بودی چون باده مست کاره

غزل شمارهٔ 278دلا بین ز توبه به کارم گره

غزل شمارهٔ 279ای سر کوی تو اقلیم بلا

غزل شمارهٔ 280از صومعه آن به که به میخانه بری پی

غزل شمارهٔ 281ای آن که گرد مه ز خط مشکین هلالی بسته‌ای

غزل شمارهٔ 282گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

غزل شمارهٔ 283چه عجب بود ز تو ای پسر که به حال ما نظری کنی

غزل شمارهٔ 284با این همه کین با من بیدل که تو داری

غزل شمارهٔ 285یار شد شهرگرد و هر جایی

غزل شمارهٔ 286به شب فروخته رو خانهٔ که می‌پرسی

غزل شمارهٔ 287ای که افسانه این دیدهٔ تر می‌پرسی

غزل شمارهٔ 288به سوی خویش مرا رخصت گذر ندهی

غزل شمارهٔ 289شنیده ام که ز من یاد می کنی گاهی

غزل شمارهٔ 290می زند راه دلم شکل سهی بالایی

غزل شمارهٔ 291داغ جفا که برکسان زآتش کین خود نهی

غزل شمارهٔ 292ای شهره در زمانه به شیرین شمایلی

غزل شمارهٔ 293هرگز ای شوخ سوی خسته دلی دیدی نی

غزل شمارهٔ 294منم به کنج خرابات عشق شیفته حالی

غزل شمارهٔ 295نگارا بر گرفتاران ببخشای

غزل شمارهٔ 296هر روز که در میدان چوگان زدن آغازی