غزل شمارهٔ 268
شاعر: جامی
Toggle stanza 1بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته
11
بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته
هست برگی چند گل بر روی آب انداخته
22
کرده مهد از لاله و گل نرگس رعنای تو
زیر مشکین سایه بان خود را به خواب انداخته
33
نیست آن غنچه فراز شاخ در بستان که گل
بر رخ از شرم تو زنگاری نقاب انداخته
44
گیسو اندر پاکشان در دل خیالت کرده جای
شهریاری سایه بر شهر خراب انداخته
55
از لبت در بزم مستان چون گذشته نکته ای
آتشی در جام و شوری در کباب انداخته
66
آرزومند رخت چون دیده در خور تشنه ایست
بر امید آب خود را در سراب انداخته
77
آمده در چشم جامی میلهای آتشین
پیش رویت گر نظر بر آفتاب انداخته
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور