غزل شمارهٔ 86

ببار باده روشن که صبح روی نمود

که در چنین نفسی بی‌شراب نتوان بود

کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

بنفشه در قدمِ او نهاد سر به سجود

اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود

چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود

اگر حریف منی پس بگو که دوش چه بود

میان این دل و آن یار می فروش چه بود

ز بانگ پست تو ای دل بلند گشت وجود

تو نفخ صوری یا خود قیامت موعود

رسید ساقی جان ما خمار خواب‌آلود

گرفت ساغر زرین سر سبو بگشود

ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود

بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود

ز بعد خاک شدن یا زیان بود یا سود

به نقد خاک شوم بنگرم چه خواهد بود

سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود

ز عشقِ آن عدم آمد جهانِ جان به وجود

تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود

گمان مبر که برآید ز خام هرگز دود