غزل شمارهٔ 950

ببار باده روشن که صبح روی نمود

که در چنین نفسی بی‌شراب نتوان بود

ترانه های تحیت سرودهای درود

نثار مجلس سلطان عاقبت محمود

زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

تویی بدیع ترین نقش کارگاه وجود

کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

بنفشه در قدمِ او نهاد سر به سجود

اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود

چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود

تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود

گمان مبر که برآید ز خام هرگز دود

امیر ما عسل از دست خلق می‌نخورد

که زهر در قدح انگبین تواند بود

چه گنج‌ها بنهادند و دیگری برداشت

چه رنج‌ها بکِشیدند و دیگری آسود

هزار سال به امید تو توانم بود

اگر مراد برآید هنوز باشد زود

اگر خدای نباشد ز بنده‌ای خشنود

شفاعت همه پیغمبران ندارد سود