باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401نیست جز اقرار عشق حاصل گفتار من

غزل شمارهٔ 402چین در جبین فکنده گذشتی به سوی من

غزل شمارهٔ 403بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن

غزل شمارهٔ 404تا کی از جان خود جدا بودن

غزل شمارهٔ 405ای ز لعل لب تو خون دل من

غزل شمارهٔ 406زنی بر دل ز مژگان زخم و داری ابروان پنهان

غزل شمارهٔ 407مه ترکی زبان من نداند فارسی چندان

غزل شمارهٔ 408خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

غزل شمارهٔ 409قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابرو

غزل شمارهٔ 410ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

غزل شمارهٔ 411آن تندخو که آمد خون ریختن فن او

غزل شمارهٔ 412تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

غزل شمارهٔ 413خورشید و ماه را چه برابر کنم به تو

غزل شمارهٔ 414فصل بهار شد بگشا چشم انتباه

غزل شمارهٔ 415ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 416شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 417بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه

غزل شمارهٔ 418من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

غزل شمارهٔ 419ابروی تو هرکه دید ای ماه

غزل شمارهٔ 420با اشک خونین دور از تو ای ماه

غزل شمارهٔ 421واعظ خر است و انجمن وعظ خرگله

غزل شمارهٔ 422هست انجمن ما چمنی پر گل و لاله

غزل شمارهٔ 423ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لاله

غزل شمارهٔ 424ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنباله

غزل شمارهٔ 425بی لعل تو دل درون سینه

غزل شمارهٔ 426غزال من که لبش رو به سبزی آورده

غزل شمارهٔ 427وقت گل ترک می و جام که چه

غزل شمارهٔ 428گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده

غزل شمارهٔ 429چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده

غزل شمارهٔ 430تا به چشم تو سرمه ره کرده

غزل شمارهٔ 431رخت را مه نخوانند اهل توجیه

غزل شمارهٔ 432ای به خوبی رخ تو از مه به

غزل شمارهٔ 433بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده

غزل شمارهٔ 434ای نامه ز خود به خود نوشته

غزل شمارهٔ 435سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

غزل شمارهٔ 436ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

غزل شمارهٔ 437خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه

غزل شمارهٔ 438ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته

غزل شمارهٔ 439ماییم ز مشرب مغانه

غزل شمارهٔ 440ای چو جان در دل من جا کرده

غزل شمارهٔ 441ای به بالا بلای جان همه

غزل شمارهٔ 442منم عاشق و بیدل و مبتلا

غزل شمارهٔ 443تا چو قدح با دل پر خون نیی

غزل شمارهٔ 444چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

غزل شمارهٔ 445چه سود ازآنکه کم از کبک خوشخرام نیی

غزل شمارهٔ 446خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای

غزل شمارهٔ 447انت شمس البقا و غیرک فی

غزل شمارهٔ 448بیا بیا که صدای درای و بانگ حدی

غزل شمارهٔ 449فداک امی یا غایة المنی و ابی

غزل شمارهٔ 450ماییم شسته زآب می دست از همه آلودگی