غزل شمارهٔ 447

بانگ تسبیح بشنو از بالا

پس تو هم سبح اسمه الاعلی

هر که بی‌مشورت کند تدبیر

غالبش بر غرض نیاید تیر

ای پسندیده حیف بر درویش

از برای قبول و منصب خویش

ای که پنجاه رفت و در خوابی

مگر این پنج روزه دریابی

درویشی مُسْتَجاب‌الدَّعوة در بغداد پدید آمد. حَجّاجِ یوسف را خبر کردند. بخواندش و گفت: دعایِ خیری بر من بکن. گفت: خدایا! جانش بستان. گفت: از بهرِ خدای این چه دعاست؟ گفت: این دعایِ خیر است تو را و جملهْ مسلمانان را.

ای زبردستِ زیردست‌آزار

هر که با بدان نشیند، نیکی نبیند.

گر نشیند فرشته‌ای با دیو

رو تن و جان خویش را بشناس

تا به قرآن رسی ز روی قیاس

حرز جانهاست نام دلبر ما

ما اعزاسمه و ما اعلی