غزل شمارهٔ 443

تا چو قدح با دل پر خون نیی

کام ستان زان لب میگون نیی

تا نخوری غوطه به دریای اشک

طالب آن گوهر مکنون نیی

طره لیلی چه دهم با تو شرح

چون تو ازان سلسله مجنون نیی

از شکم ماهی بحر فنا

دم مزن ای شیخ که ذوالنون نیی

گفته ای از نیستی ام پر چو نی

لاف پری چند زنی چون نیی

روبه فزونی ننهی از کمی

گر زهمه در کمی افزون نیی

جامی اگر حلقه عشاق را

سر نشدی شکر که بیرون نیی