باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 51عن وصفک ضاقت العبارات

غزل شمارهٔ 52ای دو گیسوت شب قدر و برات

غزل شمارهٔ 53ساقیا چند ذکر موت و حیات

غزل شمارهٔ 54زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت

غزل شمارهٔ 55یا انیس القلوب فی الخلوات

غزل شمارهٔ 56ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست

غزل شمارهٔ 57گنج جمالی و کاینات خرابت

غزل شمارهٔ 58پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست

غزل شمارهٔ 59گدای کوی خرابات پل برهنه چراست

غزل شمارهٔ 60گفتم به قامتت ز کجی خوشتر است راست

غزل شمارهٔ 61بی جمالت صوت مطرب مایه درد و غم است

غزل شمارهٔ 62چشم منی بر همه کس روشن است

غزل شمارهٔ 63رخت روز طرب را بامداد است

غزل شمارهٔ 64بیا که دل ز غمت خون و دیده پر خون است

غزل شمارهٔ 65گوهر عشق تو را دل صدف است

غزل شمارهٔ 66آنچه در عشق توأم دمبدم است

غزل شمارهٔ 67دلم رابا کس آرامی نمانده ست

غزل شمارهٔ 68خانه دل خراب کرده توست

غزل شمارهٔ 69لاله بین در بیستون چون غرق خون افتاده است

غزل شمارهٔ 70مشکین خطی که روز رخش را شب آمده ست

غزل شمارهٔ 71طره عنوان جمال تو چو جیم افتاده ست

غزل شمارهٔ 72جانم از عشق تو در ورطه بیم افتاده ست

غزل شمارهٔ 73ساقی بیا که قصر بقا در تزلزل است

غزل شمارهٔ 74این همه خونخواریم زان نرگس خونخواره چیست

غزل شمارهٔ 75بی تو شبم را اثر روز نیست

غزل شمارهٔ 76زبان در دهان ترجمان دل است

غزل شمارهٔ 77دل خطت را رقم صنع الهی دانست

غزل شمارهٔ 78ساقی ما که دی به کف می داشت

غزل شمارهٔ 79طوبی که به سدره سربلند است

غزل شمارهٔ 80پشتم از بار بلا خم شده است

غزل شمارهٔ 81دولتم نیست که باشم به سخن دمسازت

غزل شمارهٔ 82بر لبم آهی نمی آید که دودآمیز نیست

غزل شمارهٔ 83به کوی عزلتم ویرانه ای هست

غزل شمارهٔ 84غنچه همچون دهان تنگ تو نیست

غزل شمارهٔ 85از تو بر دل‌ها کمین‌ها نیک نیست

غزل شمارهٔ 86ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل است

غزل شمارهٔ 87زآهم آتش به خانه افتاده ست

غزل شمارهٔ 88تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوست

غزل شمارهٔ 89زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت

غزل شمارهٔ 90مقام عارف عالی مقام بی وطنیست

غزل شمارهٔ 91بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ست

غزل شمارهٔ 92تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفت

غزل شمارهٔ 93پا نه به طرف باغ که گل زیر دست توست

غزل شمارهٔ 94جانم ز غمت به لب رسیده ست

غزل شمارهٔ 95زمی تلخ سبویی که به دست آمده است

غزل شمارهٔ 96چندم از خویش جدا خواهی داشت

غزل شمارهٔ 97به بزم زنده دلان ذکر دی و فردا نیست

غزل شمارهٔ 98در دلم زآتش تو داغ بس است

غزل شمارهٔ 99نه دل بی تو ز جانی دور مانده ست

غزل شمارهٔ 100نکرد لطف تو کاری و وقت کار گذشت