باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

غزل شمارهٔ 110نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

غزل شمارهٔ 111سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

غزل شمارهٔ 112چون تو ماهی در همه آفاق نیست

غزل شمارهٔ 113هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

غزل شمارهٔ 114بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

غزل شمارهٔ 115رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

غزل شمارهٔ 116سرو گل اندام من طرف کله برشکست

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128جلوه حسن تو کجاست که نیست

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130یار دروغ وعده بیباک من کجاست

غزل شمارهٔ 131آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 132جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 133مرا نیست بر خوردن باده باعث

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 138ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

غزل شمارهٔ 139قد بدا نور فالق الاصباح

غزل شمارهٔ 140هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142می رسد از دولت عشقم مدد

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 144زاده عشقی هم ازو خواه زاد

غزل شمارهٔ 145نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 146آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 149جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد