باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 451تویی آن آفتاب عالم آرای

غزل شمارهٔ 452آمدی و آتشم به خانه زدی

غزل شمارهٔ 453بر اوج حسن چون خورشید فردی

غزل شمارهٔ 454چند باشم چشم بر در، گوش بر آواز پای

غزل شمارهٔ 455خرم آن کس که برد پی به ره هیچ کسی

غزل شمارهٔ 456همی‌دهد خبر از گل نسیم صبحدمی

غزل شمارهٔ 457بتابی بر همه چون ماه و از من روی برتابی

غزل شمارهٔ 458جهانی تازه شد از فیض تو ای ابر نوروزی

غزل شمارهٔ 459به هر که هست چو شیر و شکر درآمیزی

غزل شمارهٔ 460عشق تو منسوخ ساخت دفتر علامگی

غزل شمارهٔ 461بیا ای عشق پر غوغا که در هر جا فرود آیی

غزل شمارهٔ 462گرفت خاطرت از عاشقان شیدایی

غزل شمارهٔ 463شب که رفتی ز برم مونس جان که شدی

غزل شمارهٔ 464بهر خدنگ آه از بیداد دلستانی

غزل شمارهٔ 465ای خواجه چه جویی ز شب قدر نشانی

غزل شمارهٔ 466برگل از سبزه خط غالیه بویی داری

غزل شمارهٔ 467در وقت گل ای بلبل فریاد بسی داری

غزل شمارهٔ 468روشن شبی که شمع شبستان من شوی

غزل شمارهٔ 469از هیچ نشان داده دهانی که تو داری

غزل شمارهٔ 470چون رخت بینم سر خویش از حیا پیش افکنی

غزل شمارهٔ 471پریرم دیدی و نادیده کردی

غزل شمارهٔ 472گویی که منم یار تو ای جان و نباشی

غزل شمارهٔ 473دی آن چه شکل بود که از ره برآمدی

غزل شمارهٔ 474سبزخطا و گلرخا تازه‌بهار کیستی

غزل شمارهٔ 475زما همی گذری و به ما نمی نگری

غزل شمارهٔ 476دل مرا ز هزار آرزو بگردانی

غزل شمارهٔ 477ای کاش من برآن سر کو خاک بودمی

غزل شمارهٔ 478دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

غزل شمارهٔ 479ماییم و خاکساری و عجز وفتادگی

غزل شمارهٔ 480هیچ ازین مبتلا نمی پرسی

غزل شمارهٔ 481سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

غزل شمارهٔ 482مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

غزل شمارهٔ 483چو گرد ماه خط مشکبو بگردانی

غزل شمارهٔ 484در کمندت به گرفتاری من نیست کسی

غزل شمارهٔ 485بپوش خط بناگوش نازنین کسی

غزل شمارهٔ 486بیمار تو شدم به عیادت نیامدی

غزل شمارهٔ 487نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

غزل شمارهٔ 488ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

غزل شمارهٔ 489ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی

غزل شمارهٔ 490ای سپهر از هجر یارم سوختی

غزل شمارهٔ 491دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکی

غزل شمارهٔ 492ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمی

غزل شمارهٔ 493دی جعد عنبر افشان برماه بسته بودی