غزل شمارهٔ 462

دلم که لاف زدی از کمال دانایی

نگر که چون شد از اندیشه تو سودایی

ز خویش رفته‌ام اما نرفته‌ام جایی

غبار راه توام تا کی‌ام زنی پایی

به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

خیالِ سَبْزخَطْی، نَقْش بَسْتِه‌اَم جایی

به من سلام فرستاد دوستی امروز

که ای نتیجهٔ کلکت سواد بینایی

ز بامداد دلم می‌پرد به سودایی

چو وام دار مرا می‌کند تقاضایی

شدم به سوی چه آب همچو سقایی

برآمد از تک چه یوسفی معلایی

بیامدیم دگربار سوی مولایی

که تا به زانوی او نیست هیچ دریایی

تو نور دیده جان یا دو دیده مایی

که شعله شعله به نور بصر درافزایی

ز بامداد دلم می‌جهد به سودایی

ز بامداد پگه می‌زند یکی رایی

بیا بیا که شدم در غم تو سودایی

درآ درآ که به جان آمدم ز تنهایی