غزل شمارهٔ 3097

دلم که لاف زدی از کمال دانایی

نگر که چون شد از اندیشه تو سودایی

ز خویش رفته‌ام اما نرفته‌ام جایی

غبار راه توام تا کی‌ام زنی پایی

گرفت خاطرت از عاشقان شیدایی

که زود می روی ای جان و دیر می آیی

شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

نداشتم من بیدل جز این تمنایی

به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

خیالِ سَبْزخَطْی، نَقْش بَسْتِه‌اَم جایی

به من سلام فرستاد دوستی امروز

که ای نتیجهٔ کلکت سواد بینایی

دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی

که بامداد پگاهش، تو روی بنمایی

امید عافیت آنگه بود موافق عقل

که نبض را به طبیعت شناس بنمایی

ضمیر مصلحت اندیش هر چه پیش آید

به تجربت بزند بر محک دانایی

دریغ روز جوانی و عهد برنایی

نشاط کودکی و عیش خویشتن رایی