غزل شمارهٔ 487

رفت سرما و صبا می دهد از گل خبری

پس ازین ما و لب جوی و رخ سیم بری

به دغل کی بگزیند دل یارم یاری

کی فریبد شه طرار مرا طراری

مرغ اندیشه که اندر همه دل‌ها بپری

به خدا کز دل و از دلبر ما بی‌اثری

رو رو ای جان سبک خیز غریب سفری

سوی دریای معانی که گرامی گهری

سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری

که گریزید ز خود در چمن بی‌خبری

نی تو شکلی دگری سنگ نباشی تو زری

سنگ هم بوی برد نیز که زیباگهری

هر کی از نیستی آید به سوی او خبری

اندر او از بشریت بنماید اثری

خواستم تا زُحَلی گویم و منحوس تو را

باز گویم نه، که صد بار از او نحس‌تری

بخت آیینه ندارم که در او می‌نگری

خاک بازار نیرزم که بر او می‌گذری

خواستم تا زحلی گویمت از روی قیاس

بازگویم نه که صدباره ازو نحس‌تری