غزلیات

غزل شمارهٔ 4101تا چهره تو از می گلرنگ آل شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4101

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4102مستانه سرو قامت او در خرام شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4102

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4103از شب نشین هند دل من سیاه شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4103

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4104انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4104

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4105شوق می از بهار گل اندام تازه شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4105

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4106پیری که بار عشق به دوش رضاکشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4106

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4107تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4107

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4108اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4108

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4109کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4109

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4110آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4110

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4111از روی درد هر که ز دل آه می کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4111

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4112از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4112

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4113از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4113

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4114چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4114

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4115یک دل ز ناوک مژه او رها نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4115

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4116خط ترا که دید که زیر و زبر نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4116

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4117چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4117

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4118شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4118

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4119از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4119

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4120ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4120

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4121دل را کجا به زلف رسا می توان رساند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4121

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4122

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4123از همت بلند اثر در جهان نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4124نه آسمان سبو کش میخانه تواند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4124

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4125جمعی که دل به طره طرار بسته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4125

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4126خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4126

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4127آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4127

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4128مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4129در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4130روی ترا به آتش دل‌ها برشته‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4130

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4131مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4131

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4132دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4132

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4133هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4133

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4134جمعی که هوش خود به می ناب داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4134

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4135جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4135

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4136

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4137عیش جهان به رند می آشام داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4137

16 اشعار

غزل شمارهٔ 4138هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4138

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4139

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4140

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4141جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4141

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4142

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4143

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4144خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4144

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4145این غافلان که جود فراموش کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4145

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4146جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4146

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4147این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4147

16 اشعار

غزل شمارهٔ 4148مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4148

19 اشعار

غزل شمارهٔ 4149گوش از برای نغمه تر آفریده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4149

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4150گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4150

15 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4101–تا چهره تو از می گلرنگ آل شد

غزل شمارهٔ 4102–مستانه سرو قامت او در خرام شد

غزل شمارهٔ 4103–از شب نشین هند دل من سیاه شد

غزل شمارهٔ 4104–انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد

غزل شمارهٔ 4105–شوق می از بهار گل اندام تازه شد

غزل شمارهٔ 4106–پیری که بار عشق به دوش رضاکشد

غزل شمارهٔ 4107–تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد

غزل شمارهٔ 4108–اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

غزل شمارهٔ 4109–کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4110–آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4111–از روی درد هر که ز دل آه می کشد

غزل شمارهٔ 4112–از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد

غزل شمارهٔ 4113–از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4114–چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4115–یک دل ز ناوک مژه او رها نشد

غزل شمارهٔ 4116–خط ترا که دید که زیر و زبر نشد

غزل شمارهٔ 4117–چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد

غزل شمارهٔ 4118–شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد

غزل شمارهٔ 4119–از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد

غزل شمارهٔ 4120–ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند

غزل شمارهٔ 4121–دل را کجا به زلف رسا می توان رساند

غزل شمارهٔ 4122–طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4123–از همت بلند اثر در جهان نماند

غزل شمارهٔ 4124–نه آسمان سبو کش میخانه تواند

غزل شمارهٔ 4125–جمعی که دل به طره طرار بسته اند

غزل شمارهٔ 4126–خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌اند

غزل شمارهٔ 4127–آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند

غزل شمارهٔ 4128–مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند

غزل شمارهٔ 4129–در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 4130–روی ترا به آتش دل‌ها برشته‌اند

غزل شمارهٔ 4131–مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اند

غزل شمارهٔ 4132–دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند

غزل شمارهٔ 4133–هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند

غزل شمارهٔ 4134–جمعی که هوش خود به می ناب داده اند

غزل شمارهٔ 4135–جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

غزل شمارهٔ 4136–آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

غزل شمارهٔ 4137–عیش جهان به رند می آشام داده اند

غزل شمارهٔ 4138–هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

غزل شمارهٔ 4139–جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 4140–جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

غزل شمارهٔ 4141–جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

غزل شمارهٔ 4142–آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

غزل شمارهٔ 4143–گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

غزل شمارهٔ 4144–خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

غزل شمارهٔ 4145–این غافلان که جود فراموش کرده اند

غزل شمارهٔ 4146–جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

غزل شمارهٔ 4147–این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4148–مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

غزل شمارهٔ 4149–گوش از برای نغمه تر آفریده اند

غزل شمارهٔ 4150–گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4101–تا چهره تو از می گلرنگ آل شد

غزل شمارهٔ 4102–مستانه سرو قامت او در خرام شد

غزل شمارهٔ 4103–از شب نشین هند دل من سیاه شد

غزل شمارهٔ 4104–انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد

غزل شمارهٔ 4105–شوق می از بهار گل اندام تازه شد

غزل شمارهٔ 4106–پیری که بار عشق به دوش رضاکشد

غزل شمارهٔ 4107–تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد

غزل شمارهٔ 4108–اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

غزل شمارهٔ 4109–کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4110–آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4111–از روی درد هر که ز دل آه می کشد

غزل شمارهٔ 4112–از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد

غزل شمارهٔ 4113–از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4114–چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4115–یک دل ز ناوک مژه او رها نشد

غزل شمارهٔ 4116–خط ترا که دید که زیر و زبر نشد

غزل شمارهٔ 4117–چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد

غزل شمارهٔ 4118–شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد

غزل شمارهٔ 4119–از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد

غزل شمارهٔ 4120–ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند

غزل شمارهٔ 4121–دل را کجا به زلف رسا می توان رساند

غزل شمارهٔ 4122–طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4123–از همت بلند اثر در جهان نماند

غزل شمارهٔ 4124–نه آسمان سبو کش میخانه تواند

غزل شمارهٔ 4125–جمعی که دل به طره طرار بسته اند

غزل شمارهٔ 4126–خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌اند

غزل شمارهٔ 4101تا چهره تو از می گلرنگ آل شد

غزل شمارهٔ 4102مستانه سرو قامت او در خرام شد

غزل شمارهٔ 4103از شب نشین هند دل من سیاه شد

غزل شمارهٔ 4104انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد

غزل شمارهٔ 4105شوق می از بهار گل اندام تازه شد

غزل شمارهٔ 4106پیری که بار عشق به دوش رضاکشد

غزل شمارهٔ 4107تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد

غزل شمارهٔ 4108اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

غزل شمارهٔ 4109کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4110آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4111از روی درد هر که ز دل آه می کشد

غزل شمارهٔ 4112از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد

غزل شمارهٔ 4113از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4114چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4115یک دل ز ناوک مژه او رها نشد

غزل شمارهٔ 4116خط ترا که دید که زیر و زبر نشد

غزل شمارهٔ 4117چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد

غزل شمارهٔ 4118شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد

غزل شمارهٔ 4119از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد

غزل شمارهٔ 4120ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند

غزل شمارهٔ 4121دل را کجا به زلف رسا می توان رساند

غزل شمارهٔ 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4123از همت بلند اثر در جهان نماند

غزل شمارهٔ 4124نه آسمان سبو کش میخانه تواند

غزل شمارهٔ 4125جمعی که دل به طره طرار بسته اند

غزل شمارهٔ 4126خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌اند

غزل شمارهٔ 4127آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند

غزل شمارهٔ 4128مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند

غزل شمارهٔ 4129در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 4130روی ترا به آتش دل‌ها برشته‌اند

غزل شمارهٔ 4131مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اند

غزل شمارهٔ 4132دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند

غزل شمارهٔ 4133هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند

غزل شمارهٔ 4134جمعی که هوش خود به می ناب داده اند

غزل شمارهٔ 4135جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

غزل شمارهٔ 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

غزل شمارهٔ 4137عیش جهان به رند می آشام داده اند

غزل شمارهٔ 4138هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند

غزل شمارهٔ 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند

غزل شمارهٔ 4141جمعی که جان به لب گویا سپرده اند

غزل شمارهٔ 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

غزل شمارهٔ 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند

غزل شمارهٔ 4144خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند

غزل شمارهٔ 4145این غافلان که جود فراموش کرده اند

غزل شمارهٔ 4146جمعی که افسر از خرد خام کرده اند

غزل شمارهٔ 4147این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4148مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند

غزل شمارهٔ 4149گوش از برای نغمه تر آفریده اند

غزل شمارهٔ 4150گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند

غزل شمارهٔ 4101تا چهره تو از می گلرنگ آل شد

غزل شمارهٔ 4102مستانه سرو قامت او در خرام شد

غزل شمارهٔ 4103از شب نشین هند دل من سیاه شد

غزل شمارهٔ 4104انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد

غزل شمارهٔ 4105شوق می از بهار گل اندام تازه شد

غزل شمارهٔ 4106پیری که بار عشق به دوش رضاکشد

غزل شمارهٔ 4107تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد

غزل شمارهٔ 4108اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

غزل شمارهٔ 4109کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4110آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد

غزل شمارهٔ 4111از روی درد هر که ز دل آه می کشد

غزل شمارهٔ 4112از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد

غزل شمارهٔ 4113از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4114چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد

غزل شمارهٔ 4115یک دل ز ناوک مژه او رها نشد

غزل شمارهٔ 4116خط ترا که دید که زیر و زبر نشد

غزل شمارهٔ 4117چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد

غزل شمارهٔ 4118شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد

غزل شمارهٔ 4119از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد

غزل شمارهٔ 4120ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند

غزل شمارهٔ 4121دل را کجا به زلف رسا می توان رساند

غزل شمارهٔ 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4123از همت بلند اثر در جهان نماند

غزل شمارهٔ 4124نه آسمان سبو کش میخانه تواند

غزل شمارهٔ 4125جمعی که دل به طره طرار بسته اند

غزل شمارهٔ 4126خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌اند

غزل شمارهٔ 4127آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند

غزل شمارهٔ 4128مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند

غزل شمارهٔ 4129در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 4130روی ترا به آتش دل‌ها برشته‌اند