غزلیات

غزل شمارهٔ 4151مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4151

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4152عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4152

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4153

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4154

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4156این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4156

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4157قربانیان شکفته به قصاب برخورند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4157

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4158آزادگان کجا غم دستار می خورند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4158

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4159

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4160زیر سپهر دست دعا موج می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4160

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4161داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4162گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4162

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4163ابر بهار سینه به گلزار می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4163

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4164

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4165فال وصال او دل رنجور می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4165

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4166خط تو راه دین ودل وهوش می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4166

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4167

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4168زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4168

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4169زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4169

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4170

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4171جمعی که در لباس می ناب می کشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4171

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4172

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4173وقت است نوبهار در عیش وا کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4174محبوس آسمان چه پروبال واکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4175آنجا که شوق دست حمایت بدر کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4175

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4176آرام را خرام تو آتش عنان کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4176

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4177مشکل دل رمیده هوای وطن کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4177

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4178هشیار را خرام تو سر مست می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4178

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4179هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4179

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4180معشوق کی زاهل هوس یاد می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4180

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4181دل را سیاه آه غم آلود می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4182بی حاصلی که تربیت بید می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4182

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4183مخمور را نگاه تو سرشار می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4183

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4184از دور باش کی حذر اغیار می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4184

16 اشعار

غزل شمارهٔ 4185مست است وخنده بر من مهجور می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4185

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4186پیمانه چاره سر پرشور می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4186

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4187تقدیر قطع رشته تدبیر می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4187

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4188بر باد می دهد سر بی مغز چون حباب

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4188

17 اشعار

غزل شمارهٔ 4189عاشق کجا به شکوه دهن باز می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4189

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4190از نسبت عذار تو گل ناز می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4190

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4191هر غافلی که خنده به آواز می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4191

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4192نازش کسی که بر پدر خویش می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4192

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4193هردم نه بی‌سبب دل ما رقص می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4193

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4194با مردم آنچه شعله ادراک می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4194

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4195جان رمیده جسم گران را چه می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4195

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4196با خاطر گرفته کدورت چه می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4196

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4197حیران عشق او زر وگوهر چه می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4197

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4198از کف عنان گذاشته منزل چه می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4198

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4199تیغ زبان به عاشق حیران چه می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4199

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4200با عاشقان عداوت گردون چه می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4200

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4151–مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4152–عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

غزل شمارهٔ 4153–عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

غزل شمارهٔ 4154–از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

غزل شمارهٔ 4155–جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

غزل شمارهٔ 4156–این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

غزل شمارهٔ 4157–قربانیان شکفته به قصاب برخورند

غزل شمارهٔ 4158–آزادگان کجا غم دستار می خورند

غزل شمارهٔ 4159–چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

غزل شمارهٔ 4160–زیر سپهر دست دعا موج می زند

غزل شمارهٔ 4161–داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

غزل شمارهٔ 4162–گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

غزل شمارهٔ 4163–ابر بهار سینه به گلزار می زند

غزل شمارهٔ 4164–عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

غزل شمارهٔ 4165–فال وصال او دل رنجور می‌زند

غزل شمارهٔ 4166–خط تو راه دین ودل وهوش می زند

غزل شمارهٔ 4167–یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

غزل شمارهٔ 4168–زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

غزل شمارهٔ 4169–زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

غزل شمارهٔ 4170–تا سالکان به آبله پایی نمی رسند

غزل شمارهٔ 4171–جمعی که در لباس می ناب می کشند

غزل شمارهٔ 4172–عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند

غزل شمارهٔ 4173–وقت است نوبهار در عیش وا کند

غزل شمارهٔ 4174–محبوس آسمان چه پروبال واکند

غزل شمارهٔ 4175–آنجا که شوق دست حمایت بدر کند

غزل شمارهٔ 4176–آرام را خرام تو آتش عنان کند

غزل شمارهٔ 4177–مشکل دل رمیده هوای وطن کند

غزل شمارهٔ 4178–هشیار را خرام تو سر مست می کند

غزل شمارهٔ 4179–هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند

غزل شمارهٔ 4180–معشوق کی زاهل هوس یاد می کند

غزل شمارهٔ 4181–دل را سیاه آه غم آلود می کند

غزل شمارهٔ 4182–بی حاصلی که تربیت بید می کند

غزل شمارهٔ 4183–مخمور را نگاه تو سرشار می‌کند

غزل شمارهٔ 4184–از دور باش کی حذر اغیار می‌کند

غزل شمارهٔ 4185–مست است وخنده بر من مهجور می کند

غزل شمارهٔ 4186–پیمانه چاره سر پرشور می کند

غزل شمارهٔ 4187–تقدیر قطع رشته تدبیر می کند

غزل شمارهٔ 4188–بر باد می دهد سر بی مغز چون حباب

غزل شمارهٔ 4189–عاشق کجا به شکوه دهن باز می‌کند

غزل شمارهٔ 4190–از نسبت عذار تو گل ناز می‌کند

غزل شمارهٔ 4191–هر غافلی که خنده به آواز می‌کند

غزل شمارهٔ 4192–نازش کسی که بر پدر خویش می کند

غزل شمارهٔ 4193–هردم نه بی‌سبب دل ما رقص می‌کند

غزل شمارهٔ 4194–با مردم آنچه شعله ادراک می کند

غزل شمارهٔ 4195–جان رمیده جسم گران را چه می کند

غزل شمارهٔ 4196–با خاطر گرفته کدورت چه می کند

غزل شمارهٔ 4197–حیران عشق او زر وگوهر چه می کند

غزل شمارهٔ 4198–از کف عنان گذاشته منزل چه می کند

غزل شمارهٔ 4199–تیغ زبان به عاشق حیران چه می‌کند

غزل شمارهٔ 4200–با عاشقان عداوت گردون چه می کند

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4151–مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4152–عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

غزل شمارهٔ 4153–عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

غزل شمارهٔ 4154–از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

غزل شمارهٔ 4155–جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

غزل شمارهٔ 4156–این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

غزل شمارهٔ 4157–قربانیان شکفته به قصاب برخورند

غزل شمارهٔ 4158–آزادگان کجا غم دستار می خورند

غزل شمارهٔ 4159–چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

غزل شمارهٔ 4160–زیر سپهر دست دعا موج می زند

غزل شمارهٔ 4161–داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

غزل شمارهٔ 4162–گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

غزل شمارهٔ 4163–ابر بهار سینه به گلزار می زند

غزل شمارهٔ 4164–عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

غزل شمارهٔ 4165–فال وصال او دل رنجور می‌زند

غزل شمارهٔ 4166–خط تو راه دین ودل وهوش می زند

غزل شمارهٔ 4167–یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

غزل شمارهٔ 4168–زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

غزل شمارهٔ 4169–زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

غزل شمارهٔ 4170–تا سالکان به آبله پایی نمی رسند

غزل شمارهٔ 4171–جمعی که در لباس می ناب می کشند

غزل شمارهٔ 4172–عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند

غزل شمارهٔ 4173–وقت است نوبهار در عیش وا کند

غزل شمارهٔ 4174–محبوس آسمان چه پروبال واکند

غزل شمارهٔ 4175–آنجا که شوق دست حمایت بدر کند

غزل شمارهٔ 4176–آرام را خرام تو آتش عنان کند

غزل شمارهٔ 4151مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4152عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

غزل شمارهٔ 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

غزل شمارهٔ 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

غزل شمارهٔ 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

غزل شمارهٔ 4156این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

غزل شمارهٔ 4157قربانیان شکفته به قصاب برخورند

غزل شمارهٔ 4158آزادگان کجا غم دستار می خورند

غزل شمارهٔ 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

غزل شمارهٔ 4160زیر سپهر دست دعا موج می زند

غزل شمارهٔ 4161داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

غزل شمارهٔ 4162گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

غزل شمارهٔ 4163ابر بهار سینه به گلزار می زند

غزل شمارهٔ 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

غزل شمارهٔ 4165فال وصال او دل رنجور می‌زند

غزل شمارهٔ 4166خط تو راه دین ودل وهوش می زند

غزل شمارهٔ 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

غزل شمارهٔ 4168زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

غزل شمارهٔ 4169زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

غزل شمارهٔ 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسند

غزل شمارهٔ 4171جمعی که در لباس می ناب می کشند

غزل شمارهٔ 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند

غزل شمارهٔ 4173وقت است نوبهار در عیش وا کند

غزل شمارهٔ 4174محبوس آسمان چه پروبال واکند

غزل شمارهٔ 4175آنجا که شوق دست حمایت بدر کند

غزل شمارهٔ 4176آرام را خرام تو آتش عنان کند

غزل شمارهٔ 4177مشکل دل رمیده هوای وطن کند

غزل شمارهٔ 4178هشیار را خرام تو سر مست می کند

غزل شمارهٔ 4179هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند

غزل شمارهٔ 4180معشوق کی زاهل هوس یاد می کند

غزل شمارهٔ 4181دل را سیاه آه غم آلود می کند

غزل شمارهٔ 4182بی حاصلی که تربیت بید می کند

غزل شمارهٔ 4183مخمور را نگاه تو سرشار می‌کند

غزل شمارهٔ 4184از دور باش کی حذر اغیار می‌کند

غزل شمارهٔ 4185مست است وخنده بر من مهجور می کند

غزل شمارهٔ 4186پیمانه چاره سر پرشور می کند

غزل شمارهٔ 4187تقدیر قطع رشته تدبیر می کند

غزل شمارهٔ 4188بر باد می دهد سر بی مغز چون حباب

غزل شمارهٔ 4189عاشق کجا به شکوه دهن باز می‌کند

غزل شمارهٔ 4190از نسبت عذار تو گل ناز می‌کند

غزل شمارهٔ 4191هر غافلی که خنده به آواز می‌کند

غزل شمارهٔ 4192نازش کسی که بر پدر خویش می کند

غزل شمارهٔ 4193هردم نه بی‌سبب دل ما رقص می‌کند

غزل شمارهٔ 4194با مردم آنچه شعله ادراک می کند

غزل شمارهٔ 4195جان رمیده جسم گران را چه می کند

غزل شمارهٔ 4196با خاطر گرفته کدورت چه می کند

غزل شمارهٔ 4197حیران عشق او زر وگوهر چه می کند

غزل شمارهٔ 4198از کف عنان گذاشته منزل چه می کند

غزل شمارهٔ 4199تیغ زبان به عاشق حیران چه می‌کند

غزل شمارهٔ 4200با عاشقان عداوت گردون چه می کند

غزل شمارهٔ 4151مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند

غزل شمارهٔ 4152عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند

غزل شمارهٔ 4153عشاق دل به دیده روشن کشیده اند

غزل شمارهٔ 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

غزل شمارهٔ 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

غزل شمارهٔ 4156این غافلان که دست به پیمانه می‌برند

غزل شمارهٔ 4157قربانیان شکفته به قصاب برخورند

غزل شمارهٔ 4158آزادگان کجا غم دستار می خورند

غزل شمارهٔ 4159چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

غزل شمارهٔ 4160زیر سپهر دست دعا موج می زند

غزل شمارهٔ 4161داغ از حرارت جگرم داد می‌زند

غزل شمارهٔ 4162گلزار جوش حسن خداداد می‌زند

غزل شمارهٔ 4163ابر بهار سینه به گلزار می زند

غزل شمارهٔ 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

غزل شمارهٔ 4165فال وصال او دل رنجور می‌زند

غزل شمارهٔ 4166خط تو راه دین ودل وهوش می زند

غزل شمارهٔ 4167یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

غزل شمارهٔ 4168زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

غزل شمارهٔ 4169زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

غزل شمارهٔ 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسند

غزل شمارهٔ 4171جمعی که در لباس می ناب می کشند

غزل شمارهٔ 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند

غزل شمارهٔ 4173وقت است نوبهار در عیش وا کند

غزل شمارهٔ 4174محبوس آسمان چه پروبال واکند

غزل شمارهٔ 4175آنجا که شوق دست حمایت بدر کند

غزل شمارهٔ 4176آرام را خرام تو آتش عنان کند

غزل شمارهٔ 4177مشکل دل رمیده هوای وطن کند

غزل شمارهٔ 4178هشیار را خرام تو سر مست می کند

غزل شمارهٔ 4179هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کند

غزل شمارهٔ 4180معشوق کی زاهل هوس یاد می کند