غزلیات

غزل شمارهٔ 4201با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4202ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4203دل را نگاه گرم تو دیوانه می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4203

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4204هر چند یار ما همه جا جلوه می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4204

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4205عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4205

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4206زاهد هوای عالم بالا نمی کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4206

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4207عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4207

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4208الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4208

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4209آفت ز خودپسند جدایی نمی کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4209

17 اشعار

غزل شمارهٔ 4210در موج خیز غم دل آزاد نشکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4210

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4211مهر لب مرا می منصور نشکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4211

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4212از پختگی است گر نشد آواز ما بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4212

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4213

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4214شد چون هدف سر که درین خاکدان بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4214

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4215جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4215

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4216آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4216

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4217

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4218حاشا که خلق کار برای خدا کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4218

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4219گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4219

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4220جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4220

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4221مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4221

20 اشعار

غزل شمارهٔ 4222روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4222

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4223گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4223

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4224این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4224

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4225مستان که رو در آینه جام می کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4225

15 اشعار

غزل شمارهٔ 4226یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4226

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4227

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4228مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4228

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4229چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4229

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4230آمد بهار وخلق به گلزار می روند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4230

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4231کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4231

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4232چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4232

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4233

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4234از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4234

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4235

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4236

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4237

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4238

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4239

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4240

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4241

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4242

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4243

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4244

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4245

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4246

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4247زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4247

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4248آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4248

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4249

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4250می در پیاله کن که گل و لاله می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4250

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4201–با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کند

غزل شمارهٔ 4202–ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کند

غزل شمارهٔ 4203–دل را نگاه گرم تو دیوانه می کند

غزل شمارهٔ 4204–هر چند یار ما همه جا جلوه می کند

غزل شمارهٔ 4205–عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند

غزل شمارهٔ 4206–زاهد هوای عالم بالا نمی کند

غزل شمارهٔ 4207–عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند

غزل شمارهٔ 4208–الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کند

غزل شمارهٔ 4209–آفت ز خودپسند جدایی نمی کند

غزل شمارهٔ 4210–در موج خیز غم دل آزاد نشکند

غزل شمارهٔ 4211–مهر لب مرا می منصور نشکند

غزل شمارهٔ 4212–از پختگی است گر نشد آواز ما بلند

غزل شمارهٔ 4213–بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند

غزل شمارهٔ 4214–شد چون هدف سر که درین خاکدان بلند

غزل شمارهٔ 4215–جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند

غزل شمارهٔ 4216–آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217–اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218–حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219–گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220–جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221–مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222–روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223–گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224–این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225–مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226–یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4227–نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

غزل شمارهٔ 4228–مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

غزل شمارهٔ 4229–چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 4230–آمد بهار وخلق به گلزار می روند

غزل شمارهٔ 4231–کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

غزل شمارهٔ 4232–چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

غزل شمارهٔ 4233–توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

غزل شمارهٔ 4234–از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 4235–دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236–دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237–اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238–از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239–آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240–آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241–غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242–زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243–بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244–هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4245–هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4246–چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247–زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248–آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249–هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250–می در پیاله کن که گل و لاله می رود

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4201–با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کند

غزل شمارهٔ 4202–ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کند

غزل شمارهٔ 4203–دل را نگاه گرم تو دیوانه می کند

غزل شمارهٔ 4204–هر چند یار ما همه جا جلوه می کند

غزل شمارهٔ 4205–عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند

غزل شمارهٔ 4206–زاهد هوای عالم بالا نمی کند

غزل شمارهٔ 4207–عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند

غزل شمارهٔ 4208–الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کند

غزل شمارهٔ 4209–آفت ز خودپسند جدایی نمی کند

غزل شمارهٔ 4210–در موج خیز غم دل آزاد نشکند

غزل شمارهٔ 4211–مهر لب مرا می منصور نشکند

غزل شمارهٔ 4212–از پختگی است گر نشد آواز ما بلند

غزل شمارهٔ 4213–بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند

غزل شمارهٔ 4214–شد چون هدف سر که درین خاکدان بلند

غزل شمارهٔ 4215–جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند

غزل شمارهٔ 4216–آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217–اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218–حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219–گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220–جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221–مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222–روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223–گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224–این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225–مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226–یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4201با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کند

غزل شمارهٔ 4202ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کند

غزل شمارهٔ 4203دل را نگاه گرم تو دیوانه می کند

غزل شمارهٔ 4204هر چند یار ما همه جا جلوه می کند

غزل شمارهٔ 4205عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند

غزل شمارهٔ 4206زاهد هوای عالم بالا نمی کند

غزل شمارهٔ 4207عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند

غزل شمارهٔ 4208الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کند

غزل شمارهٔ 4209آفت ز خودپسند جدایی نمی کند

غزل شمارهٔ 4210در موج خیز غم دل آزاد نشکند

غزل شمارهٔ 4211مهر لب مرا می منصور نشکند

غزل شمارهٔ 4212از پختگی است گر نشد آواز ما بلند

غزل شمارهٔ 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند

غزل شمارهٔ 4214شد چون هدف سر که درین خاکدان بلند

غزل شمارهٔ 4215جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند

غزل شمارهٔ 4216آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

غزل شمارهٔ 4228مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

غزل شمارهٔ 4229چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 4230آمد بهار وخلق به گلزار می روند

غزل شمارهٔ 4231کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

غزل شمارهٔ 4232چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

غزل شمارهٔ 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهند

غزل شمارهٔ 4234از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250می در پیاله کن که گل و لاله می رود

غزل شمارهٔ 4201با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کند

غزل شمارهٔ 4202ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کند

غزل شمارهٔ 4203دل را نگاه گرم تو دیوانه می کند

غزل شمارهٔ 4204هر چند یار ما همه جا جلوه می کند

غزل شمارهٔ 4205عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند

غزل شمارهٔ 4206زاهد هوای عالم بالا نمی کند

غزل شمارهٔ 4207عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند

غزل شمارهٔ 4208الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کند

غزل شمارهٔ 4209آفت ز خودپسند جدایی نمی کند

غزل شمارهٔ 4210در موج خیز غم دل آزاد نشکند

غزل شمارهٔ 4211مهر لب مرا می منصور نشکند

غزل شمارهٔ 4212از پختگی است گر نشد آواز ما بلند

غزل شمارهٔ 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند

غزل شمارهٔ 4214شد چون هدف سر که درین خاکدان بلند

غزل شمارهٔ 4215جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند

غزل شمارهٔ 4216آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

غزل شمارهٔ 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنند

غزل شمارهٔ 4218حاشا که خلق کار برای خدا کنند

غزل شمارهٔ 4219گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

غزل شمارهٔ 4220جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

غزل شمارهٔ 4221مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

غزل شمارهٔ 4222روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

غزل شمارهٔ 4223گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند

غزل شمارهٔ 4224این ناکسان که فخر به اجداد می کنند

غزل شمارهٔ 4225مستان که رو در آینه جام می کنند

غزل شمارهٔ 4226یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند

غزل شمارهٔ 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کنند

غزل شمارهٔ 4228مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند

غزل شمارهٔ 4229چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 4230آمد بهار وخلق به گلزار می روند