غزلیات

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4251

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4252

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4253

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4254

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4255

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4256

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4257

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4258

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4259

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4260

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4261

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4262

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4263

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4264

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4265از آه دل سرآمد ارباب غم شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4265

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4266

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4267وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4267

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4268خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4268

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4269آن آفتاب رو چو خریدار من شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4269

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4270جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4270

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4271سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4271

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4272از روی آتشین تو دل آب می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4272

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4273از می چو آن غزال، سیه مست می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4273

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4274از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4274

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4275صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4275

18 اشعار

غزل شمارهٔ 4276گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4276

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4277دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4277

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4278از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4278

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4279جان از وداع سبکتاز می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4279

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4280در شوره زار دانه اگر سبز می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4280

18 اشعار

غزل شمارهٔ 4281دل بی غبار از لب خاموش می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4281

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4282رخسار او ز می چو عرقناک می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4282

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4283از جلوه تو سنگ سبکبال می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4283

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4284روشن دلم ز باده گلفام می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4284

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4285دستی ز روی لطف برآری چه می‌شود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4285

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4286از خط نگاه پردگی دیده می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4286

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4287از حسن نوخطان دل ما تازه می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4287

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4288دل کی تهی ز خنده طفلانه می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4288

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4289بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4289

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4290تا غنچه شکایت من وا نمی شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4290

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4291تسکین دل به شور محبت نمی‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4291

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4292دل ساده در قلمرو صورت نمی‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4292

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4293پایندگی به زور میسر نمی‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4293

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4294بی‌صحبت تو عیش میسر نمی‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4294

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4295هر رهروی دچار به منزل نمی‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4295

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4296آزاده رو مقید عالم نمی شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4296

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4297در کوی عشق درد وبلا کم نمی شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4297

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4298از خط گرفته آن مه تابان نمی شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4298

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4299مژگان ز موج اشک گریزان نمی شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4299

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4300سیر از رخ تو دیده به دیدن نمی شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4300

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4251–کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252–یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253–رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254–حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255–طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256–چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257–در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258–از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259–آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260–دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261–آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262–دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263–از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264–پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265–از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266–در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267–وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268–خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

غزل شمارهٔ 4269–آن آفتاب رو چو خریدار من شود

غزل شمارهٔ 4270–جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

غزل شمارهٔ 4271–سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

غزل شمارهٔ 4272–از روی آتشین تو دل آب می شود

غزل شمارهٔ 4273–از می چو آن غزال، سیه مست می شود

غزل شمارهٔ 4274–از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

غزل شمارهٔ 4275–صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

غزل شمارهٔ 4276–گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

غزل شمارهٔ 4277–دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود

غزل شمارهٔ 4278–از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

غزل شمارهٔ 4279–جان از وداع سبکتاز می شود

غزل شمارهٔ 4280–در شوره زار دانه اگر سبز می شود

غزل شمارهٔ 4281–دل بی غبار از لب خاموش می شود

غزل شمارهٔ 4282–رخسار او ز می چو عرقناک می شود

غزل شمارهٔ 4283–از جلوه تو سنگ سبکبال می شود

غزل شمارهٔ 4284–روشن دلم ز باده گلفام می شود

غزل شمارهٔ 4285–دستی ز روی لطف برآری چه می‌شود؟

غزل شمارهٔ 4286–از خط نگاه پردگی دیده می شود

غزل شمارهٔ 4287–از حسن نوخطان دل ما تازه می شود

غزل شمارهٔ 4288–دل کی تهی ز خنده طفلانه می شود

غزل شمارهٔ 4289–بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4290–تا غنچه شکایت من وا نمی شود

غزل شمارهٔ 4291–تسکین دل به شور محبت نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4292–دل ساده در قلمرو صورت نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4293–پایندگی به زور میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4294–بی‌صحبت تو عیش میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4295–هر رهروی دچار به منزل نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4296–آزاده رو مقید عالم نمی شود

غزل شمارهٔ 4297–در کوی عشق درد وبلا کم نمی شود

غزل شمارهٔ 4298–از خط گرفته آن مه تابان نمی شود

غزل شمارهٔ 4299–مژگان ز موج اشک گریزان نمی شود

غزل شمارهٔ 4300–سیر از رخ تو دیده به دیدن نمی شود

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4251–کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252–یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253–رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254–حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255–طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256–چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257–در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258–از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259–آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260–دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261–آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262–دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263–از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264–پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265–از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266–در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267–وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268–خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

غزل شمارهٔ 4269–آن آفتاب رو چو خریدار من شود

غزل شمارهٔ 4270–جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

غزل شمارهٔ 4271–سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

غزل شمارهٔ 4272–از روی آتشین تو دل آب می شود

غزل شمارهٔ 4273–از می چو آن غزال، سیه مست می شود

غزل شمارهٔ 4274–از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

غزل شمارهٔ 4275–صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

غزل شمارهٔ 4276–گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

غزل شمارهٔ 4269آن آفتاب رو چو خریدار من شود

غزل شمارهٔ 4270جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

غزل شمارهٔ 4271سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

غزل شمارهٔ 4272از روی آتشین تو دل آب می شود

غزل شمارهٔ 4273از می چو آن غزال، سیه مست می شود

غزل شمارهٔ 4274از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

غزل شمارهٔ 4275صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

غزل شمارهٔ 4276گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

غزل شمارهٔ 4277دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود

غزل شمارهٔ 4278از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

غزل شمارهٔ 4279جان از وداع سبکتاز می شود

غزل شمارهٔ 4280در شوره زار دانه اگر سبز می شود

غزل شمارهٔ 4281دل بی غبار از لب خاموش می شود

غزل شمارهٔ 4282رخسار او ز می چو عرقناک می شود

غزل شمارهٔ 4283از جلوه تو سنگ سبکبال می شود

غزل شمارهٔ 4284روشن دلم ز باده گلفام می شود

غزل شمارهٔ 4285دستی ز روی لطف برآری چه می‌شود؟

غزل شمارهٔ 4286از خط نگاه پردگی دیده می شود

غزل شمارهٔ 4287از حسن نوخطان دل ما تازه می شود

غزل شمارهٔ 4288دل کی تهی ز خنده طفلانه می شود

غزل شمارهٔ 4289بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4290تا غنچه شکایت من وا نمی شود

غزل شمارهٔ 4291تسکین دل به شور محبت نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4292دل ساده در قلمرو صورت نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4293پایندگی به زور میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4294بی‌صحبت تو عیش میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4295هر رهروی دچار به منزل نمی‌شود

غزل شمارهٔ 4296آزاده رو مقید عالم نمی شود

غزل شمارهٔ 4297در کوی عشق درد وبلا کم نمی شود

غزل شمارهٔ 4298از خط گرفته آن مه تابان نمی شود

غزل شمارهٔ 4299مژگان ز موج اشک گریزان نمی شود

غزل شمارهٔ 4300سیر از رخ تو دیده به دیدن نمی شود

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

غزل شمارهٔ 4269آن آفتاب رو چو خریدار من شود

غزل شمارهٔ 4270جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

غزل شمارهٔ 4271سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

غزل شمارهٔ 4272از روی آتشین تو دل آب می شود

غزل شمارهٔ 4273از می چو آن غزال، سیه مست می شود

غزل شمارهٔ 4274از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

غزل شمارهٔ 4275صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

غزل شمارهٔ 4276گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

غزل شمارهٔ 4277دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود

غزل شمارهٔ 4278از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

غزل شمارهٔ 4279جان از وداع سبکتاز می شود

غزل شمارهٔ 4280در شوره زار دانه اگر سبز می شود