وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 152داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 155می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

آڈیو

19 اشعار

غزل شمارهٔ 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 171یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 172ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 182جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 183تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 184نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 184

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 185خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 186چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 187در دل هر قطره آماده است دریایی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 187

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 188

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 189گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 189

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 190

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 191دردمندی سر به گردون می رساند آه را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 192

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 193

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 194کاسه زانوست جام جم دل آگاه را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 195دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 195

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 196نیست پروای فنای خود دل وارسته را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 197گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 197

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 198

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 199

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 200جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 201نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

آڈیو

8 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 152–داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153–نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154–بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 155–می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

غزل شمارهٔ 156–نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

غزل شمارهٔ 157–شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158–از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159–می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160–کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 161–نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

غزل شمارهٔ 162–چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163–پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164–چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165–برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166–پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167–می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168–نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169–مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 170–سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

غزل شمارهٔ 171–یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

غزل شمارهٔ 172–ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

غزل شمارهٔ 173–در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

غزل شمارهٔ 174–کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

غزل شمارهٔ 175–نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

غزل شمارهٔ 176–خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

غزل شمارهٔ 177–شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

غزل شمارهٔ 178–چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

غزل شمارهٔ 179–طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

غزل شمارهٔ 180–برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

غزل شمارهٔ 181–باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا

غزل شمارهٔ 182–جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا

غزل شمارهٔ 183–تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا

غزل شمارهٔ 184–نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا

غزل شمارهٔ 185–خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

غزل شمارهٔ 186–چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

غزل شمارهٔ 187–در دل هر قطره آماده است دریایی مرا

غزل شمارهٔ 188–می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

غزل شمارهٔ 189–گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

غزل شمارهٔ 190–جامه آزادگی چالاک باشد سرو را

غزل شمارهٔ 191–دردمندی سر به گردون می رساند آه را

غزل شمارهٔ 192–ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را

غزل شمارهٔ 193–هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

غزل شمارهٔ 194–کاسه زانوست جام جم دل آگاه را

غزل شمارهٔ 195–دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را

غزل شمارهٔ 196–نیست پروای فنای خود دل وارسته را

غزل شمارهٔ 197–گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را

غزل شمارهٔ 198–از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را

غزل شمارهٔ 199–بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را

غزل شمارهٔ 200–جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

غزل شمارهٔ 201–نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 152–داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153–نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154–بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 155–می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

غزل شمارهٔ 156–نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

غزل شمارهٔ 157–شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158–از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159–می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160–کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 161–نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

غزل شمارهٔ 162–چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163–پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164–چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165–برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166–پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167–می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168–نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169–مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 170–سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

غزل شمارهٔ 171–یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

غزل شمارهٔ 172–ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

غزل شمارهٔ 173–در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

غزل شمارهٔ 174–کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

غزل شمارهٔ 175–نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

غزل شمارهٔ 176–خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

غزل شمارهٔ 177–شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

غزل شمارهٔ 152داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 155می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

غزل شمارهٔ 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

غزل شمارهٔ 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

غزل شمارهٔ 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

غزل شمارهٔ 171یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

غزل شمارهٔ 172ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

غزل شمارهٔ 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

غزل شمارهٔ 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

غزل شمارهٔ 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

غزل شمارهٔ 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

غزل شمارهٔ 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

غزل شمارهٔ 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

غزل شمارهٔ 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

غزل شمارهٔ 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

غزل شمارهٔ 181باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا

غزل شمارهٔ 182جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا

غزل شمارهٔ 183تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا

غزل شمارهٔ 184نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا

غزل شمارهٔ 185خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

غزل شمارهٔ 186چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

غزل شمارهٔ 187در دل هر قطره آماده است دریایی مرا

غزل شمارهٔ 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

غزل شمارهٔ 189گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

غزل شمارهٔ 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو را

غزل شمارهٔ 191دردمندی سر به گردون می رساند آه را

غزل شمارهٔ 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را

غزل شمارهٔ 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

غزل شمارهٔ 194کاسه زانوست جام جم دل آگاه را

غزل شمارهٔ 195دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را

غزل شمارهٔ 196نیست پروای فنای خود دل وارسته را

غزل شمارهٔ 197گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را

غزل شمارهٔ 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را

غزل شمارهٔ 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را

غزل شمارهٔ 200جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

غزل شمارهٔ 201نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را

غزل شمارهٔ 152داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 155می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

غزل شمارهٔ 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

غزل شمارهٔ 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

غزل شمارهٔ 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

غزل شمارهٔ 171یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

غزل شمارهٔ 172ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

غزل شمارهٔ 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

غزل شمارهٔ 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

غزل شمارهٔ 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

غزل شمارهٔ 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

غزل شمارهٔ 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

غزل شمارهٔ 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

غزل شمارهٔ 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

غزل شمارهٔ 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

غزل شمارهٔ 181باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا