غزل شمارهٔ 159

اژدهای عشق زد زخمی عجب بر دل مرا

نیست خاطر سوی تریاک و فسون مایل مرا

از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

خامه مشق جنون گردید چوب گل مرا

کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا