غزل شمارهٔ 160

اژدهای عشق زد زخمی عجب بر دل مرا

نیست خاطر سوی تریاک و فسون مایل مرا

از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

خامه مشق جنون گردید چوب گل مرا

می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

نیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا