غزل شمارهٔ 179

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: ومرا

صنف: غزل

صداکار: پری ساتکنی عندلیب

طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

ساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا

چون دهانش زود بی نام و نشان خواهم شدن

گر چنین پیچد به هم فکرِ میانِ او مرا

از سیاهی تازه گردد داغِ آبِ زندگی

شد خمارِ چشمِ لیلی بیش از آه او مرا

نیست ممکن چون صدف لب پیش نیسان واکنم

گر دهد گوهر به دامن جای آبِ‌رو مرا

سخت می‌ترسم نپیوندد به دریای بقا

آبِ باریکی که هست از زندگی در جو مرا

فکرِ رنگین با دِماغِ من کند کارِ شراب

نیست از رطلِ گران کم، کاسه‌ای زان او مرا

آن زمان گوی سعادت بود در چوگان‌ِ من

کز ترنجِ غبغبِ او بود دَستَنبو مرا

می‌توانستم به بِستر کرد پهلو آشنا

جای دل، پیکان اگر می‌بود در پهلو مرا

می‌ پرستی فارغ از همصحبتانم کرده است

ساغرِ می همدم و میناست همزانو مرا

1010

چون شرار از سنگ دارم خانه هر جا می‌روم

می‌رسد سنگِ ملامت بس که از هر سو مرا

1111

همّتِ من دست اگر از آستین بیرون کند

آسمان باشد کمانِ حلقه بر بازو مرا

1212

وحشتِ من رام گردیدن نمی‌داند که چیست

خانهٔ صیاد باشد، سایه چون آهو مرا

1313

خورده‌ام خون، کرده‌ام تا مُشک خونِ خویش را

در گره چون نافه هیهات است، مانَد بو مرا

1414

از شکر‌خندِ سلیمان ساخت رزقِ مورِ من

چون زبان آید برون از شُکر، گفت و گو مرا؟

1515

از زبانِ شکر، نعمت را تلافی می کنم

آب چون جوهرِ شمشیر می‌شود در جو مرا

1616

بود آن سروِ روان در حلقهٔ آغوشِ من

نالهٔ قمری به دور انداخت از کوکو مرا

1717

داشتم امیدِ آزادی، ندانستم که خط

بر سرِ آتش گذارد نعلِ جست و جو مرا

1818

صائب از آبِ مروّت دیدهٔ گردون تهی است

چون نباشد سبزهٔ امید بی نیرو مرا؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور