غزل شمارهٔ 176

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

ترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا

شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

از خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا

چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

می دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا