وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1358–به گوش دل پنهانی بگفت رحمت کل

غزل شمارهٔ 1359–ز خود شدم ز جمال پر از صفا ای دل

غزل شمارهٔ 1369–تعال یا مدد العیش و السرور تعال

غزل شمارهٔ 1722–بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم

غزل شمارهٔ 1723–نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم

غزل شمارهٔ 1724–همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم

غزل شمارهٔ 1725–نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم

Did I not say to you, “Go not there, for I am your friend; in this mirage of annihilation I am the fountain of life?”

غزل شمارهٔ 1726–بیار باده که دیر است در خمار توام

غزل شمارهٔ 1727–به غم فرونروم باز سوی یار روم

غزل شمارهٔ 1728–مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم

غزل شمارهٔ 1729–اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم

غزل شمارهٔ 1730–چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم

غزل شمارهٔ 1731–اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم

غزل شمارهٔ 1732–به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام

غزل شمارهٔ 1733–به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام

غزل شمارهٔ 1734–سماع چیست ز پنهانیان دل پیغام

غزل شمارهٔ 1735–به گوش من برسانید هجر تلخ پیام

غزل شمارهٔ 1736–به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم

غزل شمارهٔ 1737–بیار باده که اندر خمار خمارم

Bring wine, for I am suffering crop sickness {hang-over} from the vintner; God has seized me, and I am thus held fast.

غزل شمارهٔ 1738–به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرم

غزل شمارهٔ 1739–زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم

What hidden sweetness there is in this emptiness of the belly! Man is surely like a lute, no more and no less;

غزل شمارهٔ 1740–خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم

غزل شمارهٔ 1741–به کوی عشق تو من نامدم که بازروم

غزل شمارهٔ 1742–ببسته است پری نهانیی پایم

غزل شمارهٔ 1743–اگر چه ما نه خروس و نه ماکیان داریم

غزل شمارهٔ 1744–بیار مطرب بر ما کریم باش کریم

غزل شمارهٔ 1745–فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم

غزل شمارهٔ 1746–بر آن شده‌ست دلم کآتشی بگیرانم

غزل شمارهٔ 1747–اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم

غزل شمارهٔ 2072–جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان

غزل شمارهٔ 2073–دلا تو شهد منه در دهان رنجوران

غزل شمارهٔ 2074–مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتن

غزل شمارهٔ 2075–توی که بدرقه باشی گهی گهی رهزن

غزل شمارهٔ 2076–به جان تو که از این دلشده کرانه مکن

By your own life I implore, do not withdraw from this heartless wretch; suffer me still, do not make for your house.

غزل شمارهٔ 2077–به من نگر به دو رخسار زعفرانی من

غزل شمارهٔ 2078–چهار روز ببودم به پیش تو مهمان

غزل شمارهٔ 2079–مقام ناز نداری برو تو ناز مکن

غزل شمارهٔ 2080–چهار شعر بگفتم بگفت نی به از این

غزل شمارهٔ 2081–نعیم تو نه از آن است که سیر گردد جان

غزل شمارهٔ 2082–برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن

غزل شمارهٔ 2083–اگر سزای لب تو نبود گفته من

If my words were not worthy of your lips, then pick up a heavy stone and shatter my mouth.

غزل شمارهٔ 2084–بیا بیا که ز هجرت نه عقل ماند نه دین

غزل شمارهٔ 2085–به صلح آمد آن ترک تند عربده کن

غزل شمارهٔ 2247–مرا اگر تو نیابی به پیش یار بجو

غزل شمارهٔ 2248–من آن نیم که بگویم حدیث نعمت او

غزل شمارهٔ 2249–به وقت خواب بگیری مرا که هین برگو

غزل شمارهٔ 2250–هزار بار کشیده‌ست عشق‌ِ کافرخو

غزل شمارهٔ 2406–ایا دلی چو صبا ذوق صبح‌ها دیده

غزل شمارهٔ 2407–زهی لواء و علم لا اله الا الله

غزل شمارهٔ 2408–چو آفتاب برآمد ز قعر آب سیاه

The sun has risen from the depths of the water, hear L¯a il¯aha illa ’ll¯ah from every mote.