غزل شمارهٔ 1738

چه حاجتست به بند گران تدبیرم

چو اشک لغزش پایی بس است زنجیرم

ز بس ضعیف مزاج جهان تدبیرم

چو صبح تا نفس از دل به لب رسد پیرم

به لب نمی رسد از ضعف آه شبگیرم

ز بار دل چو کمان، خانه می کند تیرم