If my words were not worthy of your lips, then pick up a heavy stone and shatter my mouth.
When a child speaks nonsense, does not the loving mother prick his lips to teach him manners?
For the sake of the majesty of your lips, burn and tear and rend and dash to pieces two hundred mouths and worlds.
When a thirsty man boldly runs to the seashore, does not the wave lift up its sword to his neck?
I am the slave of the lily which, having seen your rose bower and been put to shame by your narcissus, its ten tongues became dumb.
But I am like a tambourine; when you strike your hand on me I cry out, “Beat my face like a mortar!”
Lay me not aside until the concert grows hot; draw your skirt aside from the impure world.
Yes, the eyes are intoxicated from the rose bower of meaning, yet the song of the bulbul is sweet in the rose bower.
If Joseph’s beauty is fairer naked, yet the eyes are not opened save by his shirt.
Though the glitter of the sun of the soul is the origin, no man has reached that heaven without a body.
Silence! for if the corpse-washer binds my mouth, you will hear this melody from the grave after I am dead.
زمین
شکست رنگ که بود آبیار این گلشن
به هر چه مینگرم ناله کرده است وطن
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 2389
صفای دل به چراغ بقا دهد روغن
نفس نلغزد از آیینه تا بود روشن
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 2390
نگار من شتر انگیخت رو به حجره من
پذیره شترش رفت جان ز حجره تن
جامیدیوان اشعارقصایدشمارهٔ 3 - فی نعت النبی صلی الله علیه و سلم
بهار و گل طربانگیز گشت و توبهشکن
به شادی رخِ گل بیخ غم ز دل بر کن
حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 388
زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشن
نسیم پیش خرام تو بوی پیراهن
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6312
سپهر قدرا بر درگهت «نظیری » را
گمان نبود که بیند به کام دل دشمن
نظیری نیشابوریدیوان اشعارقطعاتشمارهٔ 1 - آغاز
مکن مکن که روا نیست بیگنه کشتن
مرو مرو که چراغی و دیده روشن
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2074
توی که بدرقه باشی گهی گهی رهزن
توی که خرمن مایی و آفت خرمن
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2075
برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن
چه چشم داری ای چشم ما به تو روشن
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2082
به صلح آمد آن ترک تند عربده کن
گرفت دست مرا گفت تکری یرلغسن
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2085
