غزل شمارهٔ 1742

به دیدنت که من خو گرفته می آیم

بکش به غمزه که بر خویش می نبخشایم

به رنگ خامه ز بس ناتوانی اجزایم

به سودن مژه فرسوده شد سراپایم

من آن نیم که زبان را به هرزه آلایم

به مدح و ذم خسان نوک خامه فرسایم

به مهر داغ رسیده است جمله اعضایم

ز پای تا به سر خویش چشم بینایم