وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں نظیری نیشابوری کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1اذا ماشئت ان تحیی حیوة حلوة المحیا

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6برای خشت خم خوبیم گو آن پیر ترسا را

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6

7 اشعار

غزل شمارهٔ 8ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌ها

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 8

9 اشعار

غزل شمارهٔ 14صفا از عقده دل‌هاست آن زلف معقد را

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 14

9 اشعار

غزل شمارهٔ 26غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 26

7 اشعار

غزل شمارهٔ 28فراق دوستان بسیار پیش آمد دل ما را

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 28

8 اشعار

غزل شمارهٔ 36ز حرمانم غمی در خاطر یاران شود پیدا

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 36

7 اشعار

غزل شمارهٔ 37ز عاشق می‌شود معشوق را نام و نشان پیدا

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 37

9 اشعار

غزل شمارهٔ 50ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 50

7 اشعار

غزل شمارهٔ 57به غیر از رنگ و بویی نیست این عشق مجازی را

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 57

8 اشعار

غزل شمارهٔ 58کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 58

9 اشعار

غزل شمارهٔ 65میم در جام و ماهم تا سحر بر روزنست امشب

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 65

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170کمال عاشقی حیرانی دیدار می‌آرد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

7 اشعار

غزل شمارهٔ 173نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181محبت با دل غم دیده الفت بیشتر گیرد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 182دلم از ناله خوش گردید امید اثر باشد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

7 اشعار

غزل شمارهٔ 183کسی که تشنهٔ وصل است با کوثر نمی‌سازد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

11 اشعار

غزل شمارهٔ 194به گوشم از پریدن‌های چشم آواز می‌آید

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

11 اشعار

غزل شمارهٔ 202پس از نه مه جهان را دامن عیشی به چنگ افتد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

11 اشعار

غزل شمارهٔ 205من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

9 اشعار

غزل شمارهٔ 211یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

11 اشعار

غزل شمارهٔ 216کمند و دام ما غیر از شکار غم نمی‌گیرد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 216

7 اشعار

غزل شمارهٔ 226ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

9 اشعار

غزل شمارهٔ 227منم مرغ اسیری مضطرب از بیم جان خود

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 227

7 اشعار

غزل شمارهٔ 228دلم را نور رحمت از وداع جان فرو گیرد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

7 اشعار

غزل شمارهٔ 231خوشا کز بس هجوم گریه ام در دامن آویزد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

9 اشعار

غزل شمارهٔ 232نه هر مغزی که بوید نکهت از مصر و یمن گیرد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 232

12 اشعار

غزل شمارهٔ 247تو می رانی و خاطر با تو ذوق گفتگو دارد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 247

7 اشعار

غزل شمارهٔ 248ز گردش‌های چشمش مستی پیمانه می‌خیزد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 248

9 اشعار

غزل شمارهٔ 249هوای کوی او آواره‌ام از خانه می‌سازد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 249

7 اشعار

غزل شمارهٔ 250چو عریان شد چمن مرغ از ضرورت خانه می‌سازد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 250

9 اشعار

غزل شمارهٔ 253عنان دل ز خودرایی به فریادم نگه دارد

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 253

10 اشعار

غزل شمارهٔ 268به بی‌رحمی دلی دارد دل صیاد از آن خوش‌تر

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

7 اشعار

غزل شمارهٔ 331حیاتی در گذر دارم چه پرسی بود و نابودش

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

9 اشعار

غزل شمارهٔ 411گهی بر فرش سنبل، گاه بر روی گیا افتم

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

7 اشعار

غزل شمارهٔ 413نمی گردید کوته رشته معنی، رها کردم

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

9 اشعار

غزل شمارهٔ 429همیشه تار و پود کار ناهموار می‌بستم

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

9 اشعار

غزل شمارهٔ 438ز جا نتوانم از کم نشئگی چالاک برخیزم

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

11 اشعار

غزل شمارهٔ 445ز خیل نغمه‌سنجان رفتم و طرز کهن بردم

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 445

8 اشعار

غزل شمارهٔ 448هنر در شست و ناوک در کف و زه بر کمان دارم

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

7 اشعار

غزل شمارهٔ 462کنم بی باده بدمستی که سودایی دگر دارم

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 462

9 اشعار

غزل شمارهٔ 469بسی الطاف و احسان کرد حیرانم چه دید از من

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 469

9 اشعار

غزل شمارهٔ 520درین میدان پر نیرنگ حیرانست دانایی

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 520

11 اشعار

غزل شمارهٔ 521ازین مجلس نمی خیزد دمی کاحیا کند گوشی

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 521

11 اشعار

غزل شمارهٔ 525چه باید مرد را، طبع بلند و مشرب نابی

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 525

9 اشعار

غزل شمارهٔ 533به مویی بسته صبرم نغمه تارست پنداری

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 533

9 اشعار

غزل شمارهٔ 534چمن قربانگه دنیای خونخوارست پنداری

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 534

9 اشعار

غزل شمارهٔ 535دریغا در چنین فصلی حریفم یار بایستی

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 535

9 اشعار

غزل شمارهٔ 546تو را گفتم ز صبح وصل مهرافروزتر باشی

نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 546

7 اشعار

وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں نظیری نیشابوری کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1–اذا ماشئت ان تحیی حیوة حلوة المحیا

غزل شمارهٔ 6–برای خشت خم خوبیم گو آن پیر ترسا را

غزل شمارهٔ 8–ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌ها

غزل شمارهٔ 14–صفا از عقده دل‌هاست آن زلف معقد را

غزل شمارهٔ 26–غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

غزل شمارهٔ 28–فراق دوستان بسیار پیش آمد دل ما را

غزل شمارهٔ 36–ز حرمانم غمی در خاطر یاران شود پیدا

غزل شمارهٔ 37–ز عاشق می‌شود معشوق را نام و نشان پیدا

غزل شمارهٔ 50–ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را

غزل شمارهٔ 57–به غیر از رنگ و بویی نیست این عشق مجازی را

غزل شمارهٔ 58–کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را

غزل شمارهٔ 65–میم در جام و ماهم تا سحر بر روزنست امشب

غزل شمارهٔ 166–هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد

غزل شمارهٔ 170–کمال عاشقی حیرانی دیدار می‌آرد

غزل شمارهٔ 173–نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود

غزل شمارهٔ 181–محبت با دل غم دیده الفت بیشتر گیرد

غزل شمارهٔ 182–دلم از ناله خوش گردید امید اثر باشد

غزل شمارهٔ 183–کسی که تشنهٔ وصل است با کوثر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 194–به گوشم از پریدن‌های چشم آواز می‌آید

غزل شمارهٔ 202–پس از نه مه جهان را دامن عیشی به چنگ افتد

غزل شمارهٔ 205–من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

غزل شمارهٔ 211–یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازد

غزل شمارهٔ 216–کمند و دام ما غیر از شکار غم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 226–ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد

غزل شمارهٔ 227–منم مرغ اسیری مضطرب از بیم جان خود

غزل شمارهٔ 228–دلم را نور رحمت از وداع جان فرو گیرد

غزل شمارهٔ 231–خوشا کز بس هجوم گریه ام در دامن آویزد

غزل شمارهٔ 232–نه هر مغزی که بوید نکهت از مصر و یمن گیرد

غزل شمارهٔ 247–تو می رانی و خاطر با تو ذوق گفتگو دارد

غزل شمارهٔ 248–ز گردش‌های چشمش مستی پیمانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 249–هوای کوی او آواره‌ام از خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 250–چو عریان شد چمن مرغ از ضرورت خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 253–عنان دل ز خودرایی به فریادم نگه دارد

غزل شمارهٔ 268–به بی‌رحمی دلی دارد دل صیاد از آن خوش‌تر

غزل شمارهٔ 331–حیاتی در گذر دارم چه پرسی بود و نابودش

غزل شمارهٔ 411–گهی بر فرش سنبل، گاه بر روی گیا افتم

غزل شمارهٔ 413–نمی گردید کوته رشته معنی، رها کردم

غزل شمارهٔ 429–همیشه تار و پود کار ناهموار می‌بستم

غزل شمارهٔ 438–ز جا نتوانم از کم نشئگی چالاک برخیزم

غزل شمارهٔ 445–ز خیل نغمه‌سنجان رفتم و طرز کهن بردم

غزل شمارهٔ 448–هنر در شست و ناوک در کف و زه بر کمان دارم

غزل شمارهٔ 462–کنم بی باده بدمستی که سودایی دگر دارم

غزل شمارهٔ 469–بسی الطاف و احسان کرد حیرانم چه دید از من

غزل شمارهٔ 520–درین میدان پر نیرنگ حیرانست دانایی

غزل شمارهٔ 521–ازین مجلس نمی خیزد دمی کاحیا کند گوشی

غزل شمارهٔ 525–چه باید مرد را، طبع بلند و مشرب نابی

غزل شمارهٔ 533–به مویی بسته صبرم نغمه تارست پنداری

غزل شمارهٔ 534–چمن قربانگه دنیای خونخوارست پنداری

غزل شمارهٔ 535–دریغا در چنین فصلی حریفم یار بایستی

غزل شمارهٔ 546–تو را گفتم ز صبح وصل مهرافروزتر باشی

وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں نظیری نیشابوری کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1–اذا ماشئت ان تحیی حیوة حلوة المحیا

غزل شمارهٔ 6–برای خشت خم خوبیم گو آن پیر ترسا را

غزل شمارهٔ 8–ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌ها

غزل شمارهٔ 14–صفا از عقده دل‌هاست آن زلف معقد را

غزل شمارهٔ 26–غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

غزل شمارهٔ 28–فراق دوستان بسیار پیش آمد دل ما را

غزل شمارهٔ 36–ز حرمانم غمی در خاطر یاران شود پیدا

غزل شمارهٔ 37–ز عاشق می‌شود معشوق را نام و نشان پیدا

غزل شمارهٔ 50–ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را

غزل شمارهٔ 57–به غیر از رنگ و بویی نیست این عشق مجازی را

غزل شمارهٔ 58–کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را

غزل شمارهٔ 65–میم در جام و ماهم تا سحر بر روزنست امشب

غزل شمارهٔ 166–هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد

غزل شمارهٔ 170–کمال عاشقی حیرانی دیدار می‌آرد

غزل شمارهٔ 173–نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود

غزل شمارهٔ 181–محبت با دل غم دیده الفت بیشتر گیرد

غزل شمارهٔ 182–دلم از ناله خوش گردید امید اثر باشد

غزل شمارهٔ 183–کسی که تشنهٔ وصل است با کوثر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 194–به گوشم از پریدن‌های چشم آواز می‌آید

غزل شمارهٔ 202–پس از نه مه جهان را دامن عیشی به چنگ افتد

غزل شمارهٔ 205–من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

غزل شمارهٔ 211–یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازد

غزل شمارهٔ 216–کمند و دام ما غیر از شکار غم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 226–ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد

غزل شمارهٔ 227–منم مرغ اسیری مضطرب از بیم جان خود

غزل شمارهٔ 228–دلم را نور رحمت از وداع جان فرو گیرد

غزل شمارهٔ 1اذا ماشئت ان تحیی حیوة حلوة المحیا

غزل شمارهٔ 6برای خشت خم خوبیم گو آن پیر ترسا را

غزل شمارهٔ 8ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌ها

غزل شمارهٔ 14صفا از عقده دل‌هاست آن زلف معقد را

غزل شمارهٔ 26غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

غزل شمارهٔ 28فراق دوستان بسیار پیش آمد دل ما را

غزل شمارهٔ 36ز حرمانم غمی در خاطر یاران شود پیدا

غزل شمارهٔ 37ز عاشق می‌شود معشوق را نام و نشان پیدا

غزل شمارهٔ 50ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را

غزل شمارهٔ 57به غیر از رنگ و بویی نیست این عشق مجازی را

غزل شمارهٔ 58کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را

غزل شمارهٔ 65میم در جام و ماهم تا سحر بر روزنست امشب

غزل شمارهٔ 166هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد

غزل شمارهٔ 170کمال عاشقی حیرانی دیدار می‌آرد

غزل شمارهٔ 173نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود

غزل شمارهٔ 181محبت با دل غم دیده الفت بیشتر گیرد

غزل شمارهٔ 182دلم از ناله خوش گردید امید اثر باشد

غزل شمارهٔ 183کسی که تشنهٔ وصل است با کوثر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 194به گوشم از پریدن‌های چشم آواز می‌آید

غزل شمارهٔ 202پس از نه مه جهان را دامن عیشی به چنگ افتد

غزل شمارهٔ 205من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

غزل شمارهٔ 211یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازد

غزل شمارهٔ 216کمند و دام ما غیر از شکار غم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 226ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد

غزل شمارهٔ 227منم مرغ اسیری مضطرب از بیم جان خود

غزل شمارهٔ 228دلم را نور رحمت از وداع جان فرو گیرد

غزل شمارهٔ 231خوشا کز بس هجوم گریه ام در دامن آویزد

غزل شمارهٔ 232نه هر مغزی که بوید نکهت از مصر و یمن گیرد

غزل شمارهٔ 247تو می رانی و خاطر با تو ذوق گفتگو دارد

غزل شمارهٔ 248ز گردش‌های چشمش مستی پیمانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 249هوای کوی او آواره‌ام از خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 250چو عریان شد چمن مرغ از ضرورت خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 253عنان دل ز خودرایی به فریادم نگه دارد

غزل شمارهٔ 268به بی‌رحمی دلی دارد دل صیاد از آن خوش‌تر

غزل شمارهٔ 331حیاتی در گذر دارم چه پرسی بود و نابودش

غزل شمارهٔ 411گهی بر فرش سنبل، گاه بر روی گیا افتم

غزل شمارهٔ 413نمی گردید کوته رشته معنی، رها کردم

غزل شمارهٔ 429همیشه تار و پود کار ناهموار می‌بستم

غزل شمارهٔ 438ز جا نتوانم از کم نشئگی چالاک برخیزم

غزل شمارهٔ 445ز خیل نغمه‌سنجان رفتم و طرز کهن بردم

غزل شمارهٔ 448هنر در شست و ناوک در کف و زه بر کمان دارم

غزل شمارهٔ 462کنم بی باده بدمستی که سودایی دگر دارم

غزل شمارهٔ 469بسی الطاف و احسان کرد حیرانم چه دید از من

غزل شمارهٔ 520درین میدان پر نیرنگ حیرانست دانایی

غزل شمارهٔ 521ازین مجلس نمی خیزد دمی کاحیا کند گوشی

غزل شمارهٔ 525چه باید مرد را، طبع بلند و مشرب نابی

غزل شمارهٔ 533به مویی بسته صبرم نغمه تارست پنداری

غزل شمارهٔ 534چمن قربانگه دنیای خونخوارست پنداری

غزل شمارهٔ 535دریغا در چنین فصلی حریفم یار بایستی

غزل شمارهٔ 546تو را گفتم ز صبح وصل مهرافروزتر باشی

غزل شمارهٔ 1اذا ماشئت ان تحیی حیوة حلوة المحیا

غزل شمارهٔ 6برای خشت خم خوبیم گو آن پیر ترسا را

غزل شمارهٔ 8ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌ها

غزل شمارهٔ 14صفا از عقده دل‌هاست آن زلف معقد را

غزل شمارهٔ 26غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

غزل شمارهٔ 28فراق دوستان بسیار پیش آمد دل ما را

غزل شمارهٔ 36ز حرمانم غمی در خاطر یاران شود پیدا

غزل شمارهٔ 37ز عاشق می‌شود معشوق را نام و نشان پیدا

غزل شمارهٔ 50ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را

غزل شمارهٔ 57به غیر از رنگ و بویی نیست این عشق مجازی را

غزل شمارهٔ 58کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را

غزل شمارهٔ 65میم در جام و ماهم تا سحر بر روزنست امشب

غزل شمارهٔ 166هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد

غزل شمارهٔ 170کمال عاشقی حیرانی دیدار می‌آرد

غزل شمارهٔ 173نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود

غزل شمارهٔ 181محبت با دل غم دیده الفت بیشتر گیرد

غزل شمارهٔ 182دلم از ناله خوش گردید امید اثر باشد

غزل شمارهٔ 183کسی که تشنهٔ وصل است با کوثر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 194به گوشم از پریدن‌های چشم آواز می‌آید

غزل شمارهٔ 202پس از نه مه جهان را دامن عیشی به چنگ افتد

غزل شمارهٔ 205من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

غزل شمارهٔ 211یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازد

غزل شمارهٔ 216کمند و دام ما غیر از شکار غم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 226ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد

غزل شمارهٔ 227منم مرغ اسیری مضطرب از بیم جان خود

غزل شمارهٔ 228دلم را نور رحمت از وداع جان فرو گیرد

غزل شمارهٔ 231خوشا کز بس هجوم گریه ام در دامن آویزد

غزل شمارهٔ 232نه هر مغزی که بوید نکهت از مصر و یمن گیرد

غزل شمارهٔ 247تو می رانی و خاطر با تو ذوق گفتگو دارد

غزل شمارهٔ 248ز گردش‌های چشمش مستی پیمانه می‌خیزد