غزل شمارهٔ 521

ازین مجلس نمی خیزد دمی کاحیا کند گوشی

پیاله چشم بگشاید صراحی واکند گوشی

گران شد حسن شمع از بذله سنجان مطربی خواهم

که از تحریر گلبانگ غزل گویا کند گوشی

اگر می در خروش آید دم مطرب به جوش آید

سر معنی طلب با صد زیان سودا کند گوشی

طنین بال مور از لهجه داود یاد آرد

درین پرده مگس بر نغمه عنقا کند گوشی

مرا صد شرح غم بر روی هم افتاد و او خود را

به تمکین نکته ای پرسد، به استغنا کند گوشی

کسی ذوق از مقامات هزار ما تواند کرد

که از هر عضو همچون شاخ گل پیدا کند گوشی

ضمیر پرگهر دارم قرین ابر نیسانی

سخن را مستمع خواهم که چون دریا کند گوشی

زلیخایی بباید تا حدیث عشق و سودا را

ز سر معجر براندازد به رغبت واکند گوشی

در بیت الحزن یعقوب بندد گر بشیر آید

پریشان گرددش خاطر که بر هرجا کند گوشی

درین مجلس که کس نام و سلام کس نمی گیرد

نیازی عرضه خواهم کرد اگر پروا کند گوشی

«نظیری » کیست؟ مسکینی به اهل فقر هم صحبت

نه پیش جم برد عرضی، نه بر دارا کند گوشی