صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3308در خور مزد فلک کار به آدم دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3308

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3309بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3309

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3310دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3310

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3311رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3311

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3312تشنگان حال جگر سوختگان می دانند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3312

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3313سالک امید نجات از دل روشن دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3313

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3314از بتان شسته عذاری که حجابی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3314

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3315لب لعل تو اگر جام شرابی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3315

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3316هر که چون زانوی خود آینه داری دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3316

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3317هر که رخساره آیینه گدازی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3317

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3318حسن نو خط تو سرمایه نازی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3318

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3319گوشه گیری که لب نان حلالی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3319

18 اشعار

غزل شمارهٔ 3320هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3320

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3321نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3321

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3322ذره‌ام چشم به خورشید لقایی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3322

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3323جام می چهره اندیشه نمایی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3323

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3324دل آگاه ز تن فکر رهایی دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3324

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3325پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3325

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3326نه همین فکر مرا روز به من نگذارد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3326

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3327دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3327

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3328سرو را شیوه رفتار تو از جا ببرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3328

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3329دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3329

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3330هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3330

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3331صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3331

4 اشعار

غزل شمارهٔ 3332هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3332

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3333جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3333

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3334از سری جوی سعادت که ز دولت گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3334

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3335زخم عشاق محال است ز خنجر گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3335

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3336چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3336

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3337هر کجا قصه آن طره و کاکل گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3337

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3338کلفت از مردم آزاده شتابان گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3338

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3339روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3339

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3340پای بر چرخ نهد هرکه ز سر می‌گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3340

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3341روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3341

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3342از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3342

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3343کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3343

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3344غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3344

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3345دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3345

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3346خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3346

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3347ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3347

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3348نوبهارست سرانجام زری باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3348

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3349دل چون آینه را تار نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3349

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3350روی آیینه دل تار نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3350

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3351

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3352

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3353

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3354

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3355

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3356

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3357

6 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3308–در خور مزد فلک کار به آدم دارد

غزل شمارهٔ 3309–بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد

غزل شمارهٔ 3310–دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟

غزل شمارهٔ 3311–رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟

غزل شمارهٔ 3312–تشنگان حال جگر سوختگان می دانند

غزل شمارهٔ 3313–سالک امید نجات از دل روشن دارد

غزل شمارهٔ 3314–از بتان شسته عذاری که حجابی دارد

غزل شمارهٔ 3315–لب لعل تو اگر جام شرابی دارد

غزل شمارهٔ 3316–هر که چون زانوی خود آینه داری دارد

غزل شمارهٔ 3317–هر که رخساره آیینه گدازی دارد

غزل شمارهٔ 3318–حسن نو خط تو سرمایه نازی دارد

غزل شمارهٔ 3319–گوشه گیری که لب نان حلالی دارد

غزل شمارهٔ 3320–هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد

غزل شمارهٔ 3321–نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد

غزل شمارهٔ 3322–ذره‌ام چشم به خورشید لقایی دارد

غزل شمارهٔ 3323–جام می چهره اندیشه نمایی دارد

غزل شمارهٔ 3324–دل آگاه ز تن فکر رهایی دارد

غزل شمارهٔ 3325–پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد

غزل شمارهٔ 3326–نه همین فکر مرا روز به من نگذارد

غزل شمارهٔ 3327–دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد

غزل شمارهٔ 3328–سرو را شیوه رفتار تو از جا ببرد

غزل شمارهٔ 3329–دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد

غزل شمارهٔ 3330–هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد

غزل شمارهٔ 3331–صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشت

غزل شمارهٔ 3332–هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبرد

غزل شمارهٔ 3333–جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرد

غزل شمارهٔ 3334–از سری جوی سعادت که ز دولت گذرد

غزل شمارهٔ 3335–زخم عشاق محال است ز خنجر گذرد

غزل شمارهٔ 3336–چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟

غزل شمارهٔ 3337–هر کجا قصه آن طره و کاکل گذرد

غزل شمارهٔ 3338–کلفت از مردم آزاده شتابان گذرد

غزل شمارهٔ 3339–روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد

غزل شمارهٔ 3340–پای بر چرخ نهد هرکه ز سر می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3341–روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

غزل شمارهٔ 3342–از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3343–کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3344–غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

غزل شمارهٔ 3345–دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

غزل شمارهٔ 3346–خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

غزل شمارهٔ 3347–ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

غزل شمارهٔ 3348–نوبهارست سرانجام زری باید کرد

غزل شمارهٔ 3349–دل چون آینه را تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3350–روی آیینه دل تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3351–خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352–رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353–رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354–حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355–از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356–قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357–دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3308–در خور مزد فلک کار به آدم دارد

غزل شمارهٔ 3309–بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد

غزل شمارهٔ 3310–دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟

غزل شمارهٔ 3311–رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟

غزل شمارهٔ 3312–تشنگان حال جگر سوختگان می دانند

غزل شمارهٔ 3313–سالک امید نجات از دل روشن دارد

غزل شمارهٔ 3314–از بتان شسته عذاری که حجابی دارد

غزل شمارهٔ 3315–لب لعل تو اگر جام شرابی دارد

غزل شمارهٔ 3316–هر که چون زانوی خود آینه داری دارد

غزل شمارهٔ 3317–هر که رخساره آیینه گدازی دارد

غزل شمارهٔ 3318–حسن نو خط تو سرمایه نازی دارد

غزل شمارهٔ 3319–گوشه گیری که لب نان حلالی دارد

غزل شمارهٔ 3320–هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد

غزل شمارهٔ 3321–نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد

غزل شمارهٔ 3322–ذره‌ام چشم به خورشید لقایی دارد

غزل شمارهٔ 3323–جام می چهره اندیشه نمایی دارد

غزل شمارهٔ 3324–دل آگاه ز تن فکر رهایی دارد

غزل شمارهٔ 3325–پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد

غزل شمارهٔ 3326–نه همین فکر مرا روز به من نگذارد

غزل شمارهٔ 3327–دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد

غزل شمارهٔ 3328–سرو را شیوه رفتار تو از جا ببرد

غزل شمارهٔ 3329–دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد

غزل شمارهٔ 3330–هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد

غزل شمارهٔ 3331–صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشت

غزل شمارهٔ 3332–هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبرد

غزل شمارهٔ 3333–جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرد

غزل شمارهٔ 3308در خور مزد فلک کار به آدم دارد

غزل شمارهٔ 3309بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد

غزل شمارهٔ 3310دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟

غزل شمارهٔ 3311رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟

غزل شمارهٔ 3312تشنگان حال جگر سوختگان می دانند

غزل شمارهٔ 3313سالک امید نجات از دل روشن دارد

غزل شمارهٔ 3314از بتان شسته عذاری که حجابی دارد

غزل شمارهٔ 3315لب لعل تو اگر جام شرابی دارد

غزل شمارهٔ 3316هر که چون زانوی خود آینه داری دارد

غزل شمارهٔ 3317هر که رخساره آیینه گدازی دارد

غزل شمارهٔ 3318حسن نو خط تو سرمایه نازی دارد

غزل شمارهٔ 3319گوشه گیری که لب نان حلالی دارد

غزل شمارهٔ 3320هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد

غزل شمارهٔ 3321نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد

غزل شمارهٔ 3322ذره‌ام چشم به خورشید لقایی دارد

غزل شمارهٔ 3323جام می چهره اندیشه نمایی دارد

غزل شمارهٔ 3324دل آگاه ز تن فکر رهایی دارد

غزل شمارهٔ 3325پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد

غزل شمارهٔ 3326نه همین فکر مرا روز به من نگذارد

غزل شمارهٔ 3327دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد

غزل شمارهٔ 3328سرو را شیوه رفتار تو از جا ببرد

غزل شمارهٔ 3329دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد

غزل شمارهٔ 3330هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد

غزل شمارهٔ 3331صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشت

غزل شمارهٔ 3332هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبرد

غزل شمارهٔ 3333جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرد

غزل شمارهٔ 3334از سری جوی سعادت که ز دولت گذرد

غزل شمارهٔ 3335زخم عشاق محال است ز خنجر گذرد

غزل شمارهٔ 3336چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟

غزل شمارهٔ 3337هر کجا قصه آن طره و کاکل گذرد

غزل شمارهٔ 3338کلفت از مردم آزاده شتابان گذرد

غزل شمارهٔ 3339روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد

غزل شمارهٔ 3340پای بر چرخ نهد هرکه ز سر می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3341روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

غزل شمارهٔ 3342از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3343کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3344غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

غزل شمارهٔ 3345دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

غزل شمارهٔ 3346خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

غزل شمارهٔ 3347ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

غزل شمارهٔ 3348نوبهارست سرانجام زری باید کرد

غزل شمارهٔ 3349دل چون آینه را تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3350روی آیینه دل تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3308در خور مزد فلک کار به آدم دارد

غزل شمارهٔ 3309بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد

غزل شمارهٔ 3310دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟

غزل شمارهٔ 3311رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟

غزل شمارهٔ 3312تشنگان حال جگر سوختگان می دانند

غزل شمارهٔ 3313سالک امید نجات از دل روشن دارد

غزل شمارهٔ 3314از بتان شسته عذاری که حجابی دارد

غزل شمارهٔ 3315لب لعل تو اگر جام شرابی دارد

غزل شمارهٔ 3316هر که چون زانوی خود آینه داری دارد

غزل شمارهٔ 3317هر که رخساره آیینه گدازی دارد

غزل شمارهٔ 3318حسن نو خط تو سرمایه نازی دارد

غزل شمارهٔ 3319گوشه گیری که لب نان حلالی دارد

غزل شمارهٔ 3320هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد

غزل شمارهٔ 3321نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد

غزل شمارهٔ 3322ذره‌ام چشم به خورشید لقایی دارد

غزل شمارهٔ 3323جام می چهره اندیشه نمایی دارد

غزل شمارهٔ 3324دل آگاه ز تن فکر رهایی دارد

غزل شمارهٔ 3325پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد

غزل شمارهٔ 3326نه همین فکر مرا روز به من نگذارد

غزل شمارهٔ 3327دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد

غزل شمارهٔ 3328سرو را شیوه رفتار تو از جا ببرد

غزل شمارهٔ 3329دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد

غزل شمارهٔ 3330هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد

غزل شمارهٔ 3331صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشت

غزل شمارهٔ 3332هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبرد

غزل شمارهٔ 3333جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرد

غزل شمارهٔ 3334از سری جوی سعادت که ز دولت گذرد

غزل شمارهٔ 3335زخم عشاق محال است ز خنجر گذرد

غزل شمارهٔ 3336چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟

غزل شمارهٔ 3337هر کجا قصه آن طره و کاکل گذرد