صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 4972عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4972

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4973در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4973

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4974شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4974

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4975خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4975

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4976حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4976

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4977آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4977

16 اشعار

غزل شمارهٔ 4978شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4978

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4979خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4979

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4980دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4980

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4981کم نگردید ز خط خوبی روز افزونش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4981

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4982داغدار از عرق شرم شود نسرینش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4982

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4983ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4983

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4984دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4984

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4985لب خمیازه ما شد ز می ناب خموش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4985

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4986سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4986

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4987سرو گلزار بهشت است قد دلجویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4987

4 اشعار

غزل شمارهٔ 4988دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4988

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4989درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4989

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4990چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4990

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4991ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4991

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4992نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4992

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4993رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4993

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4994ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4994

15 اشعار

غزل شمارهٔ 4995خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4995

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4996کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4996

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4997به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4997

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4998به نوحه خانه ایام شاد و خرم باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4998

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4999ز خارزار تعلق کشیده دامان باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4999

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5000بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5000

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5001زنوبهار خط یار ناامید مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5001

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5002شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5002

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5003لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5003

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5004خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5004

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5005

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5006

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5007

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5008

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5009

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5010

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5011

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5012کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5012

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5013

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5014

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5015

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5016که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5016

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5017رسیده است به جایی لطافت بدنش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5017

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5018

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5019گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5019

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5020

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5021

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4972–عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش

غزل شمارهٔ 4973–در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش

غزل شمارهٔ 4974–شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش

غزل شمارهٔ 4975–خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرش

غزل شمارهٔ 4976–حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرش

غزل شمارهٔ 4977–آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلش

غزل شمارهٔ 4978–شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش

غزل شمارهٔ 4979–خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟

غزل شمارهٔ 4980–دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش

غزل شمارهٔ 4981–کم نگردید ز خط خوبی روز افزونش

غزل شمارهٔ 4982–داغدار از عرق شرم شود نسرینش

غزل شمارهٔ 4983–ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش

غزل شمارهٔ 4984–دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروش

غزل شمارهٔ 4985–لب خمیازه ما شد ز می ناب خموش

غزل شمارهٔ 4986–سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش

غزل شمارهٔ 4987–سرو گلزار بهشت است قد دلجویش

غزل شمارهٔ 4988–دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش

غزل شمارهٔ 4989–درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش

غزل شمارهٔ 4990–چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟

غزل شمارهٔ 4991–ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویش

غزل شمارهٔ 4992–نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش

غزل شمارهٔ 4993–رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش

غزل شمارهٔ 4994–ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش

غزل شمارهٔ 4995–خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش

غزل شمارهٔ 4996–کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش

غزل شمارهٔ 4997–به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباش

غزل شمارهٔ 4998–به نوحه خانه ایام شاد و خرم باش

غزل شمارهٔ 4999–ز خارزار تعلق کشیده دامان باش

غزل شمارهٔ 5000–بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باش

غزل شمارهٔ 5001–زنوبهار خط یار ناامید مباش

غزل شمارهٔ 5002–شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابش

غزل شمارهٔ 5003–لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 5004–خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

غزل شمارهٔ 5005–به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

غزل شمارهٔ 5006–نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

غزل شمارهٔ 5007–چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

غزل شمارهٔ 5008–که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

غزل شمارهٔ 5009–مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

غزل شمارهٔ 5010–نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

غزل شمارهٔ 5011–توانگری که نباشد به خبر اقبالش

غزل شمارهٔ 5012–کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

غزل شمارهٔ 5013–مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

غزل شمارهٔ 5014–دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

غزل شمارهٔ 5015–چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

غزل شمارهٔ 5016–که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

غزل شمارهٔ 5017–رسیده است به جایی لطافت بدنش

غزل شمارهٔ 5018–جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

غزل شمارهٔ 5019–گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

غزل شمارهٔ 5020–چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

غزل شمارهٔ 5021–الف قدی که منم سینه چاک بالایش

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4972–عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش

غزل شمارهٔ 4973–در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش

غزل شمارهٔ 4974–شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش

غزل شمارهٔ 4975–خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرش

غزل شمارهٔ 4976–حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرش

غزل شمارهٔ 4977–آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلش

غزل شمارهٔ 4978–شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش

غزل شمارهٔ 4979–خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟

غزل شمارهٔ 4980–دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش

غزل شمارهٔ 4981–کم نگردید ز خط خوبی روز افزونش

غزل شمارهٔ 4982–داغدار از عرق شرم شود نسرینش

غزل شمارهٔ 4983–ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش

غزل شمارهٔ 4984–دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروش

غزل شمارهٔ 4985–لب خمیازه ما شد ز می ناب خموش

غزل شمارهٔ 4986–سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش

غزل شمارهٔ 4987–سرو گلزار بهشت است قد دلجویش

غزل شمارهٔ 4988–دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش

غزل شمارهٔ 4989–درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش

غزل شمارهٔ 4990–چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟

غزل شمارهٔ 4991–ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویش

غزل شمارهٔ 4992–نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش

غزل شمارهٔ 4993–رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش

غزل شمارهٔ 4994–ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش

غزل شمارهٔ 4995–خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش

غزل شمارهٔ 4996–کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش

غزل شمارهٔ 4997–به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباش

غزل شمارهٔ 4972عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش

غزل شمارهٔ 4973در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش

غزل شمارهٔ 4974شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش

غزل شمارهٔ 4975خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرش

غزل شمارهٔ 4976حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرش

غزل شمارهٔ 4977آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلش

غزل شمارهٔ 4978شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش

غزل شمارهٔ 4979خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟

غزل شمارهٔ 4980دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش

غزل شمارهٔ 4981کم نگردید ز خط خوبی روز افزونش

غزل شمارهٔ 4982داغدار از عرق شرم شود نسرینش

غزل شمارهٔ 4983ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش

غزل شمارهٔ 4984دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروش

غزل شمارهٔ 4985لب خمیازه ما شد ز می ناب خموش

غزل شمارهٔ 4986سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش

غزل شمارهٔ 4987سرو گلزار بهشت است قد دلجویش

غزل شمارهٔ 4988دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش

غزل شمارهٔ 4989درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش

غزل شمارهٔ 4990چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟

غزل شمارهٔ 4991ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویش

غزل شمارهٔ 4992نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش

غزل شمارهٔ 4993رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش

غزل شمارهٔ 4994ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش

غزل شمارهٔ 4995خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش

غزل شمارهٔ 4996کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش

غزل شمارهٔ 4997به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباش

غزل شمارهٔ 4998به نوحه خانه ایام شاد و خرم باش

غزل شمارهٔ 4999ز خارزار تعلق کشیده دامان باش

غزل شمارهٔ 5000بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باش

غزل شمارهٔ 5001زنوبهار خط یار ناامید مباش

غزل شمارهٔ 5002شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابش

غزل شمارهٔ 5003لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 5004خوشا سری که سرگشتگی رهانندش

غزل شمارهٔ 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

غزل شمارهٔ 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

غزل شمارهٔ 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش

غزل شمارهٔ 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟

غزل شمارهٔ 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

غزل شمارهٔ 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش

غزل شمارهٔ 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالش

غزل شمارهٔ 5012کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش

غزل شمارهٔ 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانش

غزل شمارهٔ 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش

غزل شمارهٔ 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

غزل شمارهٔ 5016که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟

غزل شمارهٔ 5017رسیده است به جایی لطافت بدنش

غزل شمارهٔ 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونش

غزل شمارهٔ 5019گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش

غزل شمارهٔ 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش

غزل شمارهٔ 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایش

غزل شمارهٔ 4972عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش

غزل شمارهٔ 4973در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش

غزل شمارهٔ 4974شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش

غزل شمارهٔ 4975خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرش

غزل شمارهٔ 4976حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرش

غزل شمارهٔ 4977آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلش

غزل شمارهٔ 4978شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش

غزل شمارهٔ 4979خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟

غزل شمارهٔ 4980دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش

غزل شمارهٔ 4981کم نگردید ز خط خوبی روز افزونش

غزل شمارهٔ 4982داغدار از عرق شرم شود نسرینش

غزل شمارهٔ 4983ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش

غزل شمارهٔ 4984دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروش

غزل شمارهٔ 4985لب خمیازه ما شد ز می ناب خموش

غزل شمارهٔ 4986سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش

غزل شمارهٔ 4987سرو گلزار بهشت است قد دلجویش

غزل شمارهٔ 4988دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش

غزل شمارهٔ 4989درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش

غزل شمارهٔ 4990چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟

غزل شمارهٔ 4991ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویش

غزل شمارهٔ 4992نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش

غزل شمارهٔ 4993رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش

غزل شمارهٔ 4994ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش

غزل شمارهٔ 4995خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش

غزل شمارهٔ 4996کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش

غزل شمارهٔ 4997به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباش

غزل شمارهٔ 4998به نوحه خانه ایام شاد و خرم باش

غزل شمارهٔ 4999ز خارزار تعلق کشیده دامان باش

غزل شمارهٔ 5000بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باش

غزل شمارهٔ 5001زنوبهار خط یار ناامید مباش