صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 4922ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4922

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4923یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4923

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4924ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4924

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4925کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4925

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4926چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4926

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4927

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4928نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4928

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4929سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4929

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4930همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4930

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4931عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4931

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4932حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4932

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4933من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4933

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4934شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4934

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4935ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4935

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4936شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4936

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4937اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4937

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4938ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4938

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4939چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4939

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4940به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4940

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4941که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4941

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4942گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4942

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4943چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4943

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4944چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4944

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4945چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4945

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4946درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4946

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4947اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4947

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4948خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4948

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4949بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4949

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4950چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4950

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4951ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4951

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4952رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4952

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4953به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4953

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4954به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4954

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4955اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4955

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4956شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4956

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4957اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4957

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4958بهار آرزو گلگل شکفت ازروی رنگینش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4958

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4959شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4959

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4960به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4960

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4961ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4961

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4962به مژگان بر نمی گردد نگاه از چشم گیرایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4962

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4963به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4963

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4964سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4964

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4965چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4965

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4966رگ لعل است ازدلهای خونین قد دلجویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4966

4 اشعار

غزل شمارهٔ 4967کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4967

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4968چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4968

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4969ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4969

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4970برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4970

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4971بس که آمیخته ناز بود رفتارش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4971

15 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4922–ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 4923–یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

غزل شمارهٔ 4924–ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

غزل شمارهٔ 4925–کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

غزل شمارهٔ 4926–چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

غزل شمارهٔ 4927–نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

غزل شمارهٔ 4928–نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

غزل شمارهٔ 4929–سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

غزل شمارهٔ 4930–همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

غزل شمارهٔ 4931–عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

غزل شمارهٔ 4932–حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش

غزل شمارهٔ 4933–من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش

غزل شمارهٔ 4934–شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش

غزل شمارهٔ 4935–ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش

غزل شمارهٔ 4936–شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش

غزل شمارهٔ 4937–اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش

غزل شمارهٔ 4938–ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش

غزل شمارهٔ 4939–چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش

غزل شمارهٔ 4940–به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش

غزل شمارهٔ 4941–که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟

غزل شمارهٔ 4942–گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

غزل شمارهٔ 4943–چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟

غزل شمارهٔ 4944–چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

غزل شمارهٔ 4945–چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟

غزل شمارهٔ 4946–درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش

غزل شمارهٔ 4947–اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

غزل شمارهٔ 4948–خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش

غزل شمارهٔ 4949–بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش

غزل شمارهٔ 4950–چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟

غزل شمارهٔ 4951–ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش

غزل شمارهٔ 4952–رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش

غزل شمارهٔ 4953–به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانش

غزل شمارهٔ 4954–به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونش

غزل شمارهٔ 4955–اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونش

غزل شمارهٔ 4956–شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونش

غزل شمارهٔ 4957–اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینش

غزل شمارهٔ 4958–بهار آرزو گلگل شکفت ازروی رنگینش

غزل شمارهٔ 4959–شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهش

غزل شمارهٔ 4960–به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایش

غزل شمارهٔ 4961–ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش

غزل شمارهٔ 4962–به مژگان بر نمی گردد نگاه از چشم گیرایش

غزل شمارهٔ 4963–به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟

غزل شمارهٔ 4964–سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایش

غزل شمارهٔ 4965–چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟

غزل شمارهٔ 4966–رگ لعل است ازدلهای خونین قد دلجویش

غزل شمارهٔ 4967–کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟

غزل شمارهٔ 4968–چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویش

غزل شمارهٔ 4969–ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویش

غزل شمارهٔ 4970–برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتش

غزل شمارهٔ 4971–بس که آمیخته ناز بود رفتارش

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4922–ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 4923–یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

غزل شمارهٔ 4924–ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

غزل شمارهٔ 4925–کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

غزل شمارهٔ 4926–چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

غزل شمارهٔ 4927–نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

غزل شمارهٔ 4928–نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

غزل شمارهٔ 4929–سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

غزل شمارهٔ 4930–همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

غزل شمارهٔ 4931–عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

غزل شمارهٔ 4932–حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش

غزل شمارهٔ 4933–من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش

غزل شمارهٔ 4934–شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش

غزل شمارهٔ 4935–ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش

غزل شمارهٔ 4936–شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش

غزل شمارهٔ 4937–اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش

غزل شمارهٔ 4938–ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش

غزل شمارهٔ 4939–چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش

غزل شمارهٔ 4940–به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش

غزل شمارهٔ 4941–که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟

غزل شمارهٔ 4942–گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

غزل شمارهٔ 4943–چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟

غزل شمارهٔ 4944–چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

غزل شمارهٔ 4945–چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟

غزل شمارهٔ 4946–درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش

غزل شمارهٔ 4947–اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

غزل شمارهٔ 4922ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 4923یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

غزل شمارهٔ 4924ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

غزل شمارهٔ 4925کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

غزل شمارهٔ 4926چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

غزل شمارهٔ 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

غزل شمارهٔ 4928نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

غزل شمارهٔ 4929سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

غزل شمارهٔ 4930همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

غزل شمارهٔ 4931عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

غزل شمارهٔ 4932حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش

غزل شمارهٔ 4933من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش

غزل شمارهٔ 4934شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش

غزل شمارهٔ 4935ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش

غزل شمارهٔ 4936شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش

غزل شمارهٔ 4937اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش

غزل شمارهٔ 4938ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش

غزل شمارهٔ 4939چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش

غزل شمارهٔ 4940به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش

غزل شمارهٔ 4941که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟

غزل شمارهٔ 4942گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

غزل شمارهٔ 4943چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟

غزل شمارهٔ 4944چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

غزل شمارهٔ 4945چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟

غزل شمارهٔ 4946درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش

غزل شمارهٔ 4947اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

غزل شمارهٔ 4948خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش

غزل شمارهٔ 4949بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش

غزل شمارهٔ 4950چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟

غزل شمارهٔ 4951ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش

غزل شمارهٔ 4952رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش

غزل شمارهٔ 4953به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانش

غزل شمارهٔ 4954به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونش

غزل شمارهٔ 4955اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونش

غزل شمارهٔ 4956شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونش

غزل شمارهٔ 4957اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینش

غزل شمارهٔ 4958بهار آرزو گلگل شکفت ازروی رنگینش

غزل شمارهٔ 4959شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهش

غزل شمارهٔ 4960به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایش

غزل شمارهٔ 4961ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش

غزل شمارهٔ 4962به مژگان بر نمی گردد نگاه از چشم گیرایش

غزل شمارهٔ 4963به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟

غزل شمارهٔ 4964سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایش

غزل شمارهٔ 4965چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟

غزل شمارهٔ 4966رگ لعل است ازدلهای خونین قد دلجویش

غزل شمارهٔ 4967کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟

غزل شمارهٔ 4968چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویش

غزل شمارهٔ 4969ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویش

غزل شمارهٔ 4970برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتش

غزل شمارهٔ 4971بس که آمیخته ناز بود رفتارش

غزل شمارهٔ 4922ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

غزل شمارهٔ 4923یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش

غزل شمارهٔ 4924ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش

غزل شمارهٔ 4925کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟

غزل شمارهٔ 4926چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟

غزل شمارهٔ 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش

غزل شمارهٔ 4928نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش

غزل شمارهٔ 4929سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش

غزل شمارهٔ 4930همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارش

غزل شمارهٔ 4931عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش

غزل شمارهٔ 4932حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش

غزل شمارهٔ 4933من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش

غزل شمارهٔ 4934شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش

غزل شمارهٔ 4935ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش

غزل شمارهٔ 4936شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش

غزل شمارهٔ 4937اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش

غزل شمارهٔ 4938ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش

غزل شمارهٔ 4939چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش

غزل شمارهٔ 4940به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش

غزل شمارهٔ 4941که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟

غزل شمارهٔ 4942گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش

غزل شمارهٔ 4943چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟

غزل شمارهٔ 4944چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟

غزل شمارهٔ 4945چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟

غزل شمارهٔ 4946درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش

غزل شمارهٔ 4947اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش

غزل شمارهٔ 4948خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش

غزل شمارهٔ 4949بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش

غزل شمارهٔ 4950چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟

غزل شمارهٔ 4951ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش