صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 4872از هوسناکی گران برخاطر دوران مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4872

15 اشعار

غزل شمارهٔ 4873روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4873

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4874چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4874

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4875چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4875

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4876دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4876

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4877عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4877

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4878ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4878

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4879هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4879

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4880شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4880

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4881خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4881

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4882خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4882

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4883دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4883

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4884چهره زرین چو باشد مخزن زر گومباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4884

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4885چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4885

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4886جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4886

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4887گر نباشم من غبار آستانی گو مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4887

18 اشعار

غزل شمارهٔ 4888عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواری مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4888

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4889یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4889

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4890ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4890

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4891رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4891

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4892هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4892

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4893هرکه درمد نظر نازک میانی نیستش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4893

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4894گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4894

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4895هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4895

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4896خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4896

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4897در سر زینت خودآرا می رود آخر سرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4897

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4898هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4898

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4899گه درون خرقه گاهی درکفن می‌جویمش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4899

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4900گر کنند از رشته جانها زه پیراهنش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4900

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4901آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4901

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4902می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4902

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4903پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4903

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4904تا به همواری برآید کار درتندی مکوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4904

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4905می کند دست نوازش هم دل ما راخموش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4905

4 اشعار

غزل شمارهٔ 4906میکند جان درتن امید، لعل باده نوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4906

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4907با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4907

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4908خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4908

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4909می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4909

5 اشعار

غزل شمارهٔ 4910می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4910

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4911در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4911

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4912کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4912

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4913برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4913

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4914زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4914

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4915نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4915

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4916جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4916

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4917کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4917

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4918برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4918

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4919هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4919

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4920

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4921

12 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4872–از هوسناکی گران برخاطر دوران مباش

غزل شمارهٔ 4873–روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباش

غزل شمارهٔ 4874–چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباش

غزل شمارهٔ 4875–چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباش

غزل شمارهٔ 4876–دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباش

غزل شمارهٔ 4877–عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4878–ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4879–هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4880–شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4881–خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4882–خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4883–دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباش

غزل شمارهٔ 4884–چهره زرین چو باشد مخزن زر گومباش

غزل شمارهٔ 4885–چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباش

غزل شمارهٔ 4886–جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباش

غزل شمارهٔ 4887–گر نباشم من غبار آستانی گو مباش

غزل شمارهٔ 4888–عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواری مباش

غزل شمارهٔ 4889–یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش

غزل شمارهٔ 4890–ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اش

غزل شمارهٔ 4891–رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبش

غزل شمارهٔ 4892–هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش

غزل شمارهٔ 4893–هرکه درمد نظر نازک میانی نیستش

غزل شمارهٔ 4894–گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش

غزل شمارهٔ 4895–هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدش

غزل شمارهٔ 4896–خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش

غزل شمارهٔ 4897–در سر زینت خودآرا می رود آخر سرش

غزل شمارهٔ 4898–هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش

غزل شمارهٔ 4899–گه درون خرقه گاهی درکفن می‌جویمش

غزل شمارهٔ 4900–گر کنند از رشته جانها زه پیراهنش

غزل شمارهٔ 4901–آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنش

غزل شمارهٔ 4902–می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوش

غزل شمارهٔ 4903–پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

غزل شمارهٔ 4904–تا به همواری برآید کار درتندی مکوش

غزل شمارهٔ 4905–می کند دست نوازش هم دل ما راخموش

غزل شمارهٔ 4906–میکند جان درتن امید، لعل باده نوش

غزل شمارهٔ 4907–با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

غزل شمارهٔ 4908–خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش

غزل شمارهٔ 4909–می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش

غزل شمارهٔ 4910–می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش

غزل شمارهٔ 4911–در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟

غزل شمارهٔ 4912–کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

غزل شمارهٔ 4913–برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

غزل شمارهٔ 4914–زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش

غزل شمارهٔ 4915–نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش

غزل شمارهٔ 4916–جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش

غزل شمارهٔ 4917–کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

غزل شمارهٔ 4918–برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

غزل شمارهٔ 4919–هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش

غزل شمارهٔ 4920–می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

غزل شمارهٔ 4921–از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4872–از هوسناکی گران برخاطر دوران مباش

غزل شمارهٔ 4873–روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباش

غزل شمارهٔ 4874–چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباش

غزل شمارهٔ 4875–چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباش

غزل شمارهٔ 4876–دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباش

غزل شمارهٔ 4877–عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4878–ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4879–هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4880–شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4881–خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4882–خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4883–دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباش

غزل شمارهٔ 4884–چهره زرین چو باشد مخزن زر گومباش

غزل شمارهٔ 4885–چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباش

غزل شمارهٔ 4886–جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباش

غزل شمارهٔ 4887–گر نباشم من غبار آستانی گو مباش

غزل شمارهٔ 4888–عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواری مباش

غزل شمارهٔ 4889–یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش

غزل شمارهٔ 4890–ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اش

غزل شمارهٔ 4891–رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبش

غزل شمارهٔ 4892–هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش

غزل شمارهٔ 4893–هرکه درمد نظر نازک میانی نیستش

غزل شمارهٔ 4894–گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش

غزل شمارهٔ 4895–هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدش

غزل شمارهٔ 4896–خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش

غزل شمارهٔ 4897–در سر زینت خودآرا می رود آخر سرش

غزل شمارهٔ 4872از هوسناکی گران برخاطر دوران مباش

غزل شمارهٔ 4873روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباش

غزل شمارهٔ 4874چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباش

غزل شمارهٔ 4875چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباش

غزل شمارهٔ 4876دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباش

غزل شمارهٔ 4877عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4878ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4879هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4880شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4881خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4882خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4883دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباش

غزل شمارهٔ 4884چهره زرین چو باشد مخزن زر گومباش

غزل شمارهٔ 4885چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباش

غزل شمارهٔ 4886جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباش

غزل شمارهٔ 4887گر نباشم من غبار آستانی گو مباش

غزل شمارهٔ 4888عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواری مباش

غزل شمارهٔ 4889یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش

غزل شمارهٔ 4890ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اش

غزل شمارهٔ 4891رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبش

غزل شمارهٔ 4892هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش

غزل شمارهٔ 4893هرکه درمد نظر نازک میانی نیستش

غزل شمارهٔ 4894گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش

غزل شمارهٔ 4895هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدش

غزل شمارهٔ 4896خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش

غزل شمارهٔ 4897در سر زینت خودآرا می رود آخر سرش

غزل شمارهٔ 4898هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش

غزل شمارهٔ 4899گه درون خرقه گاهی درکفن می‌جویمش

غزل شمارهٔ 4900گر کنند از رشته جانها زه پیراهنش

غزل شمارهٔ 4901آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنش

غزل شمارهٔ 4902می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوش

غزل شمارهٔ 4903پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش

غزل شمارهٔ 4904تا به همواری برآید کار درتندی مکوش

غزل شمارهٔ 4905می کند دست نوازش هم دل ما راخموش

غزل شمارهٔ 4906میکند جان درتن امید، لعل باده نوش

غزل شمارهٔ 4907با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

غزل شمارهٔ 4908خون ما ازروی آتشناک می آید به جوش

غزل شمارهٔ 4909می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش

غزل شمارهٔ 4910می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش

غزل شمارهٔ 4911در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟

غزل شمارهٔ 4912کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش

غزل شمارهٔ 4913برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش

غزل شمارهٔ 4914زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویش

غزل شمارهٔ 4915نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش

غزل شمارهٔ 4916جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش

غزل شمارهٔ 4917کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش

غزل شمارهٔ 4918برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

غزل شمارهٔ 4919هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش

غزل شمارهٔ 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

غزل شمارهٔ 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش

غزل شمارهٔ 4872از هوسناکی گران برخاطر دوران مباش

غزل شمارهٔ 4873روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباش

غزل شمارهٔ 4874چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباش

غزل شمارهٔ 4875چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباش

غزل شمارهٔ 4876دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباش

غزل شمارهٔ 4877عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4878ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4879هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4880شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4881خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4882خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 4883دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباش

غزل شمارهٔ 4884چهره زرین چو باشد مخزن زر گومباش

غزل شمارهٔ 4885چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباش

غزل شمارهٔ 4886جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباش

غزل شمارهٔ 4887گر نباشم من غبار آستانی گو مباش

غزل شمارهٔ 4888عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواری مباش

غزل شمارهٔ 4889یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش

غزل شمارهٔ 4890ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اش

غزل شمارهٔ 4891رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبش

غزل شمارهٔ 4892هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش

غزل شمارهٔ 4893هرکه درمد نظر نازک میانی نیستش

غزل شمارهٔ 4894گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش

غزل شمارهٔ 4895هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدش

غزل شمارهٔ 4896خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش

غزل شمارهٔ 4897در سر زینت خودآرا می رود آخر سرش

غزل شمارهٔ 4898هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش

غزل شمارهٔ 4899گه درون خرقه گاهی درکفن می‌جویمش

غزل شمارهٔ 4900گر کنند از رشته جانها زه پیراهنش

غزل شمارهٔ 4901آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنش