صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 205–چند گریزی ز ما ؟ چند روی جا به جا ؟

غزل شمارهٔ 206–ای همه خوبی تو را پس تو که رایی که را ؟

غزل شمارهٔ 207 - ای که به هنگامِ درد راحتِ جانی مرا

You who are my soul’s repose in the time of pain, you who are my spirit’s treasure in the bitterness of poverty,

غزل شمارهٔ 208–از جهت ره زدن راه درآرد مرا

غزل شمارهٔ 209–ای در ما را زده شمع سرایی درآ

غزل شمارهٔ 210–گر نه تهی باشدی بیشتر این جوی‌ها

غزل شمارهٔ 211–باز بنفشه رسید جانب سوسن دوتا

Again the violet bent double has arrived beside the lily, again the ruby-clad rose is tearing her gown to shreds;

غزل شمارهٔ 212–اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را

غزل شمارهٔ 213–اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا

If you are Love’s lover and in quest of Love, take a sharp dagger and cut the throat of bashfulness.

غزل شمارهٔ 214–درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا

غزل شمارهٔ 215–من از کجا غم و شادی این جهان ز کجا

غزل شمارهٔ 216–روم به حجره خیاط عاشقان فردا

غزل شمارهٔ 217–چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را

غزل شمارهٔ 218–ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را

غزل شمارهٔ 219–چو اندرآید یارم چه خوش بود به خدا

غزل شمارهٔ 220–ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا

غزل شمارهٔ 221–مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا

You have seized me by the ear—whither are you drawing me? Declare what is in your heart, and what your purpose is.

غزل شمارهٔ 222–رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا

غزل شمارهٔ 223–کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلا

غزل شمارهٔ 224–چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا

غزل شمارهٔ 225–بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا

غزل شمارهٔ 226–برفت یار من و یادگار ماند مرا

غزل شمارهٔ 227–به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا

غزل شمارهٔ 228–بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا

غزل شمارهٔ 229–شراب داد خدا مر مرا تو را سرکا

غزل شمارهٔ 230–ز سوز شوق دل من همی‌زند عللا

غزل شمارهٔ 231–سبکتری تو از آن دم که می‌رسد ز صبا

غزل شمارهٔ 232–چو عشق را تو ندانی بپرس از شب‌ها

If you do not know Love, question the nights, ask of the pale cheek and the dryness of the lips.

غزل شمارهٔ 233–کجاست ساقی جان تا به هم زند ما را

غزل شمارهٔ 234–ز جام ساقی باقی چو خورده‌ای تو دلا

غزل شمارهٔ 235–مرا بدید و نپرسید آن نگار چرا

غزل شمارهٔ 236–مبارکی که بود در همه عروسی‌ها

غزل شمارهٔ 237–یار ما دلدار ما، عالم اسرار ما

غزل شمارهٔ 238–هله ای کیا نفسی بیا

غزل شمارهٔ 239–کرانی ندارد بیابان ما

Our desert has no bounds, our hearts and souls know no rest.

غزل شمارهٔ 240–تو جان و جهانی کریما مرا

غزل شمارهٔ 241–نرد کف تو بردست مرا

غزل شمارهٔ 242–خیک دل ما مشک تن ما

غزل شمارهٔ 243–بگشا در بیا درآ که مبا عیش بی‌شما

غزل شمارهٔ 244–چه شدی گر تو همچو من شدییی عاشق ای فتا

غزل شمارهٔ 245–از برای صلاح مجنون را

غزل شمارهٔ 246–صد دهل می‌زنند در دل ما

A hundred drums are being beaten within our hearts, the roar of which we shall hear tomorrow.

غزل شمارهٔ 247–بانگ تسبیح بشنو از بالا

غزل شمارهٔ 248–گوش من منتظر پیام تو را

غزل شمارهٔ 249–دل بر ما شده‌ست دلبر ما

غزل شمارهٔ 250–هین که منم بر در در برگشا

Hark, for I am at the door! Open the door; to bar the door is not the sign of good pleasure.

غزل شمارهٔ 251–پیشتر آ پیشتر ای بوالوفا

غزل شمارهٔ 252–نذر کند یار که امشب تو را

غزل شمارهٔ 253–چند نهان داری آن خنده را؟

غزل شمارهٔ 254–باده ده آن یارِ قدح‌باره را