غزل شمارهٔ 251

ای نفسِ خرّمِ بادِ صبا

از برِ یار آمده‌ای، مرحبا!

هین که منم بر در در برگشا

بستن در نیست نشان رضا

نذر کند یار که امشب تو را

خواب نباشد ز طمع برتر آ

خیز صبوحی کن و درده صلا

خیز که صبح آمد و وقت دعا

گر بنخسبی شبی ای مه لقا

رو به تو بنماید گنج بقا

چرخ فلک با همه کار و کیا

گرد خدا گردد چون آسیا