غزل شمارهٔ 237

شاعر: رومی

وزن: فاعلاتن فاعلن فاعلاتن فاعلن

قافیہ: ارما

صنف: غزل

صداکاران: پری ساتکنی عندلیب، حسین رستگار

یار ما دلدار ما، عالم اسرار ما

یوسف دیدار ما، رونق بازار ما

بر دم امسال ما، عاشق آمد پار ما

مفلسانیم و تویی، گنج ما دینار ما

کاهلانیم و تویی، حج ما پیکار ما

خفتگانیم و تویی، دولت بیدار ما

خستگانیم و تویی، مرهم بیمار ما

ما خرابیم و تویی، از کرم معمار ما

دوش گفتم عشق را: «ای شه عیار ما

سر مکش منکر مشو، برده‌ای دستار ما»

پس جوابم داد او: «کز تو است این کار ما

هر چه گویی وادهد، چون صدا کهسار ما»

گفتمش: «خود ما کهیم، این صدا گفتار ما

زانک کُه را اختیار، نبود ای مختار ما»

گفت: «بشنو اولا شمه‌ای ز اسرار ما

هر ستوری لاغری کی کشاند بار ما؟»

گفتمش: «از ما ببر, زحمت اخبار ما

بلبلی مستی بکن، هم ز بوتیمار ما

1010

«هستی تو فخر ما، هستی ما عار ما

«احمد و صدیق بین، در دل چون غار ما»

1111

می ننوشد هر میی مست دردی خوار ما

خور ز دست شه خورد مرغ خوش منقار ما

1212

چون بخسپد در لحد، قالب مردار ما

رسته گردد زین قفس، طوطی طیار ما

1313

خود شناسد جای خود، مرغ زیرکسار ما

بعد ما پیدا کنی، در زمین آثار ما

1414

گر به بستان بی‌توییم، خار شد گلزار ما

ور به زندان با توییم، گل بروید خار ما

1515

گر در آتش با توییم، نور گردد نار ما

ور به جنت بی‌توییم، نار شد انوار ما

1616

از تو شد باز سپید، زاغ ما و سار ما

بس کن و دیگر مگو، کاین بود گفتار ما

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور