غزل شمارهٔ 210

شاعر: رومی

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

قافیہ: ویها

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

11

گر نه تهی باشدی بیشتر این جوی‌ها

خواجه چرا می‌دود تشنه در این کوی‌ها؟

22

خُم که در او باده نیست هست خُم از باد پر

خُمِ پر از باد کی سرخ کند روی‌ها؟

33

هست تهی خارها نیست در او بوی گل

کور بجوید ز خار لطف گل و بوی‌ها

44

با طلب آتشین روی چو آتش ببین

بر پی دودش برو زود در این سوی‌ها

55

در حجب مشک موی روی ببین اه چه روی

آنک خدایش بشست دور ز روشوی‌ها

66

بر رخ او پرده نیست جز که سر زلف او

گاه چو چوگان شود گاه شود گوی‌ها

77

از غلط عاشقان از تبش روی او

صورت او می‌شود بر سر آن موی‌ها

88

هی که بسی جان‌ها موی به مو بسته‌اند

چون مگسان شَسته‌اند بر سر چربوی‌ها

99

باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست

حسن تو چون یوسفی‌ست تا چه کنم خوی‌ها

1010

آهوی آن نرگسش صید کند جز که شیر

راست شود روح چون کژ کند ابروی‌ها

1111

مفخر تبریزیان شمس حق بی‌زیان

توی به تو عشق توست باز کن این توی‌ها

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور